Apteka na łące

Zdrowie to najważniejsza rzecz w życiu. Tu znajdziesz metody jak zadbać o jego stan by żyć długo i zdrowo. Więcej miejsca poświęcę, ziołom, bo w nich tkwią od dawien dawna niedocenione obecnie źródła witamin i naszego zdrowia.

Wpisy

  • niedziela, 30 marca 2014
    • Bez czarny

       

       

      • Surowiec zielarski.  Surowcem zielarskim są kwiaty  i dojrzałe (czarne) owoce . Jednakże własności lecznicze mają także kora, korzenie i liście .

       

      • Działanie: kwiaty działają moczopędnie, napotnie, przeciwgorączkowo, wykrztuśnie, a zewnętrznie także przeciwzapalnie. Owoce mają własności przeczyszczające, działają napotnie, moczopędnie, przeciwgorączkowo, przeciwbólowo i odtruwająco.

      • Zastosowanie w lecznictwie: Napary z kwiatów są używane przy przeziębieniach, do leczenia różnego rodzaju nieżytów i stanów zapalnych dróg oddechowych i chorób reumatycznych. Z owoców zazwyczaj wykonuje się odwary używane do leczenia migreny, nerwobólów, biegunki, chorób reumatycznych, i neurologicznych, a dzięki ich własnościom odtruwającym także przy zaburzeniach przemiany materii.

      •  Zewnętrznie naparami z kwiatów przemywa się skórę przy zapaleniach skóry, wypryskach skórnych i oparzeniach, płucze jamę ustną i gardło przy stanach zapalnych oraz przemywa oczy przy zapaleniu spojówek. Napary z kwiatów bzu czarnego przy przeziębieniach mają wielokrotnie silniejsze działanie, niż napary z lipy.

      •  Kora z dwu i trzyletnich gałązek w medycynie ludowej była używana jako środek moczopędny silniej działający niż kwiaty i owoce. Kwiaty bzu czarnego łącznie z rumiankiem są używane do zmniejszenia bólów menstruacyjnych. Niektórzy polecają w tym celu stosować mieszankę kwiatów bzu czarnego, rumianku i ruty zwyczajnej. Wyciągi z owoców mają także słabe działanie przeciwbólowe. Mogą być używane do przemywania jamy ustnej po usunięciu zęba i przy porażeniu nerwu twarzowego.

       


      • Zbiór i suszenie: Kwiaty zbiera się w dzień słoneczny, gdy rozkwitną, lecz nie przekwitają. Należy unikać zbierania surowca przegniłego lub wyschniętego (zbrązowiałego), gdyż powoduje on gnicie pozostałego surowca przy suszeniu. Kwiaty ścina się całymi baldachami. Najlepiej suszyć w miejscu przewiewnym i suchym, cienką warstwą, w temperaturze nie wyższej niż 35 stopni Celsjusza. Dobry surowiec nie może się zaparzyć i ma kolor białawo-żółty (brązowy należy odrzucać już podczas suszenia). Owoce najlepiej zbierać po deszczowym dniu, ale w słoneczny dzień, kiedy są w większości w pełni dojrzałe (mają kolor czarnofioletowy). Odrzuca się zielone i niedojrzałe, gdyż zawierają duże ilości sambunigryny.

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      niedziela, 30 marca 2014 11:02
  • czwartek, 27 marca 2014
    • Arnika górska - Arnica montana

       

      Najstarsze pisemne przekazy o arnice pochodzą od św. Hildegardy z Bingen z jej medycznego dzieła.

      W stanie naturalnym arnika występuje w górach Europy, Azji i Ameryki Północnej. W Polsce spotyka się ją rzadko, głównie w północno-wschodniej części kraju oraz na Dolnym Śląsku, w Sudetach oraz Karpatach.

      Arnika jest rośliną z rodziny astrowatych, wieloletnią, osiąga 30-60 cm. Kwitnie od czerwca do sierpnia. Jest rośliną chronioną, pozyskuje ją się z upraw.

      W lecznictwie wykorzystuje się koszyczek, kwiaty i kłącze z korzeniami.

      Arnika pobudza układ nerwowy działa rozkurczowo, pobudza układ krwionośny - krążenie i wydolność mięśnia sercowego. Obniża ciśnienie krwi, rozszerza naczynia wieńcowe, działa przeciwzapalnie, przeciwbakteryjnie, przeciwwirusowo,przeciwgrzybiczo,przeciwbólowo,przeciwzakrzepowo, wzmacnia i uszczelnia ścianki naczyń krwionośnych, pobudza wydzielanie soków trawiennych.

      W medycynie rzadko jest stosowana. Wewnętrznie stosuje się w osłabieniu, nadciśnieniu,zapaleniu żył, pękaniu naczyń krwionośnych, obrzękach, osłabieniu.

      Zewnętrznie: okłady z naparów i rozcieńczonej nalewki zmniejszają obrzęk i bolesność po urazach, stosowana w przypadku krwiaków,skręceń, kontuzji, zwichnięć, dolegliwości reumatycznych mięśni i stawów.

      W kosmetyce wyciągi dodaje się do płynów do twarzy,maseczek,parówek,kremów do twarzy, do stóp. Działają przeciwzapalnie, łagodzą podrażnienia, oczyszczają, zmniejszają obrzęki.

      Arnika jest składnikiem płukanek do włosów, żeli, odżywek.

       

          Nie używać w przypadku stanów zapalnych żołądka i jelit, krwawienia z przewodu pokarmowego, stanów pozawałowych.

          Nie stosować na rany i stany zapalne skóry.ostre

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      czwartek, 27 marca 2014 19:13
  • niedziela, 23 marca 2014
    • Dymnica pospolita

       

      Dymnica pospolita (Fumaria officinalis) z rodziny makowatych (Papaveraceae) to roślina roczna, dorastająca do 40 cm wysokości. Spotkać ją można — jako pospolity chwast — na polach.

       

      Roślina jednoroczna. Kwitnie od kwietnia do października, zapylana jest przez błonkówki. Nasiona roznoszone są przez mrówki (myrmekochoria). Zaraz po dojrzeniu nasiona kiełkują słabo, po przezimowaniu w glebie mają znacznie większą zdolność kiełkowania. Kiełkują przez cały rok, przez co roślina jest uciążliwym chwastem polnym. Siedlisko: wysypiska, pola, winnice, ogrody, gdzie występuje jako chwast. Preferuje gleby gliniaste lub piaszczyste, suche, zasadowe (roślina wskaźnikowa gleb zasadowych).

       

      Leczenie jej preparatami tylko pod kontrolą lekarza. Wyższe dawki mogą zaburzać pracę serca i wątroby oraz porażać mięśnie gładkie.
      Surowiec zielarski : ziele dymnicy (Herba Fumariae). Nieprzyjemny zapach i ostry, słono-gorzki smak nadaje mu alkaloid fumaryna lub protopina. Zawiera ponadto żywicę, flawonoidy, garbniki, śluzy i substancje gorzkie.
      Działanie : żółciopędne, moczopędne, rozkurczające mięśnie gładkie. Ma zastosowanie przy chorobach pęcherzyka żółciowego, odwary i herbatki stosuje się przeciw chorobom skórnym.
      Medycyna ludowa stosuje napar z ziela do leczenia żółtaczki, kamicy żółciowej oraz jako środek poprawiający apetyt, korzystnie wpływający na procesy trawienia, zwiększający przepływ żółci z pęcherzyka żółciowego do dwunastnicy.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      niedziela, 23 marca 2014 20:03
  • poniedziałek, 10 marca 2014
    • Zielona kawa

       

      Kawa zielona - zielona kawa pochodzi z Brazylii, gdzie jej uprawa wygląda tak samo jak w przypadku zwykłej czarnej kawy. Cechami, które je dzielą jest przede wszystkim barwa, właściwości oraz proces obróbki. Czarna kawa zawdzięcza swój kolor procesowi palenia, po którym zyskuje również wyjątkowy aromat i smak, traci jednak pewną wartościową, z perspektywy wpływu na zdrowie, substancję. Zielona kawa, której obróbka kończy się przed paleniem zachowuje ten ważny składnik, którym jest kwas chlorogenowy. Zielona kawa zawiera także polifenole i antyoksydanty.

      Działanie:

      Kwas chlorogenowy ACG - według badań naukowych opóźnia przyswajanie cukrów i zapobiega magazynowaniu się tłuszczu, co jest wykorzystywane u osób, które stosują odchudzanie.

      Antyoksydanty - to naturalne substancje roślinne, które wspierają naturalne mechanizmy obronne komórek człowieka

      Polifenole - występują naturalnie w roślinach. Wiele z nich wykazuje silne działanie przeciwutleniające  i zmniejsza szansę wystąpienia chorób układu krwionośnego i raka

      Napar z zielonych ziaren ma cierpki i kwaskowaty smak i nie posiada charakterystycznego zapachu kawy.

      Sposób przyrządzenia:

      Do filiżanki wsypujemy 10g kawy (3 łyżeczki). Następnie zalewamy wodą o temperaturze ok.90°C. Po 5 minutach odcedzić i wypić. Spożywać 2-3 razy dziennie przed posiłkiem.

      Ziarna kawy można też zgnieść w moździerzu.Nie jest polecane mielenie zielonej kawy w młynkach, ze względu na możliwość uszkodzenia urządzenia.


      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (2) Pokaż komentarze do wpisu „Zielona kawa”
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      poniedziałek, 10 marca 2014 17:32
  • sobota, 25 stycznia 2014
    • Soja warzywna

       

       

      Soja warzywna, s. owłosiona, s. zwyczajna (Glycine max (L.) Merr. –  Pochodzi z południowo-wschodniej Azji. W Polsce jest rzadko uprawiana,  gdyż potrzebuje ciepła w czasie wegetacji. Największym producentem są Stany Zjednoczone - dostarczają 50% produkcji.

      Jest najważniejszą na świecie rośliną oleistą.

      Nasiona soi i olejek działają przeciwmiażdżycowo,przeciwzakrzepowo,przeciwnowotworowo. Regulują poziom cukru we krwi. Zapobiegają powstawaniu kamieni nerkowych i zółciowych.

      Olej z nasion soi obniża poziom choresterolu. Lecytyna z soi leczy zaburzenia pamięci i osłabioną koncentrację, opóźnia starzenie organizmu.

      W farmaceutyce soja jest źródłem stigmasterolu (steroid), z którego otrzymuje się progesteron i androsteron.

      Produkty z soi są źródłem pełnowartościowego białka bowiem mają mają bardzo odpowiedni dla człowieka skład aminokwasów.

      obrazek Wikipedia

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      sobota, 25 stycznia 2014 19:39
  • poniedziałek, 06 stycznia 2014
    • Bio-siarka

      Bio-siarka, ze względu na swe właściwości bierze czynny udział w procesach zachodzących w organizmie człowieka. Jest niezbędna do jego prawidłowego funkcjonowania, szczególnie przy:

      - dolegliwościach reumatycznych i zwyrodnieniowychbio-siarka jest niezbędna do prawidłowego rozwoju chrząstek stawowych, ułatwia ich regenerację i sprawne funkcjonowanie – ponadto podobnie jak oleje lniany i piniowy zawarte w preparacie, posiada silne właściwości przeciwzapalne;

      - zaburzeniach funkcji wątroby i dróg żółciowych, szczególnie przy konieczności kuracji odtruwających – wątroba działa jak filtr oczyszczający wątrobę z toksyn, bio-siarka natomiast pomaga wątrobie w wykonywaniu czynności odtruwania oraz wspomaga produkcję kwasów żółciowych;

      - zmianach skórnych ( trądzik, łuszczyca, egzemy ) oraz dla ogólnej poprawy stanu skóry włosów i paznokcibio-siarka jest podstawowym składnikiem keratyny – białka skóry, włosów i paznokci oraz kolagenu warunkującego prawidłowy ich wygląd, stan i elastyczność; bio-siarka oraz pozostałe składniki preparatu biorą również czynny udział w zwalczaniu stanów zapalnych oraz zakażeń grzybiczych skóry i mieszków włosowych; ponadto olejek piniowy i lniany są źródłem aktywnych przeciwutleniaczy zwalczających wolne rodniki, które są główna przyczyną starzenia się organizmu

      -zachwianej równowadze psychofizycznej organizmu ( przemęczenie psychofizyczne,  wycieńczenie organizmu) – bio-siarka jako składnik każdej komórki wpływa na prawidłowe funkcjonowanie całego organizmu, pełni rolę energetyczną uczestnicząc w wielu procesach enzymatycznych, ponadto wraz z manganem i fosforem jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania mózgu i układu nerwowego;

      - pierwszych oznakach starzenia się organizmu w celu spowolnienia i złagodzenia tego procesu – ze względu na obecność bio-siarki w strukturach białkowych każdej komórki organizmu, niektórych witaminach, hormonach i innych substancjach warunkujących prawidłowe funkcjonowanie organizmu, wpływa ona na możliwości regeneracyjne organizmu, opóźnia proces starzenia, działa energetyzująco i rewitalizująco; funkcje te wspomagają pozostałe składniki preparatu – przeciwutleniacze – olej piniowy i lniany, neutralizujące wolne rodniki, które są głównym powodem starzenia się organizmu.

       

      SUFRIN to supelement diety uzupełniający dietę w siarkę organiczną nieutlenioną zwaną bio-siarką.

      

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      poniedziałek, 06 stycznia 2014 14:14
  • wtorek, 17 grudnia 2013
    • Chlorella

       

       

      W Stanach Zjednoczonych chlorellę nazwano "wielkim regulatorem", ponieważ równoważy wszelkie odchylenia organizmu od normy. Jest to jednokomórkowy glon, który obfituje w dużą ilość mikroelemntów, witamin i aminokwsów.Działanie jego na organizm jest więc wielokierunkowe.

       

      Bogactwo zawartych w chlorelli mikroskładnikow wpływa na wielokierunkowe możliwe oddziaływanie m. in. wzmocnienie żołądkowo-jelitowej błony śluzowej - naturalnej bariery ochronnej przeciwko szkodliwym substancjom, regulację pracy jelit, zapobieganie zaparciom, regenerację flory bakteryjnej przewodu pokarmowego.

      wiąże  trucizny:  ciężkie metale (na przykład rtęć z amalgamatów czy kadm z papierosów itd.), jak również rozpuszczalniki, pestycydy, PCB itp. oczyszcza organizm a tym samym zapobiega przeciążeniu nerek i wątroby

      wycisza pobudzenie systemu obronnego organizmu, zapobiega destrukcji spowodowanej przez własne przeciwciała (reakcja autoimmunologiczna) - wzmacnia odporność

      dostarcza organizmowi cennych substancji takich jak aminokwasy, witaminy, minerały, kwasy tłuszczowe

      stymuluje również pracę makrofagów - komórek odpowiedzialnych za obronę organizmu przeciwko czynnikom patogenny

      Może poprawiać kondycję psychiczną i fizyczną, zwiększa zdolność koncentracji.

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      wtorek, 17 grudnia 2013 20:11
  • niedziela, 24 listopada 2013
    • Młody jęczmień

      Młoda trawa jęczmienna -  młody jęczmień to prawdziwa "bomba aminokwasowa". W tej niepozornej roślince znajdują się wszystkie aminokwasy, jakich potrzebuje ludzki organizm, zawiera też dużę ilości biofllawonoidów.

      Zastosowanie m.in w celu

      * odtruciu organizmu,  usuwaniu toksyn

      * przeciwdziałaniu anemii

      * hamowaniu i zmniejszaniu stanu zapalnego

      * zapobieganiu miażdżycy, nadciśnieniu

      * w odmładzaniu

      * enzymy - w unieczynnianiu i rozkładaniu substancji kancerogennych (m.in. smołę tytoniową) ograniczając ryzyko powstawania nowotworów złośliwych


       Dzięki jęczmieniu dostarczymy organizmowi niezbędny zestaw witamin, białek, składników mineralnych i enzymów. Sok z jęczmienia to najprawdopodobniej najzdrowszy „fast food“ na świecie. Jest przeznaczony dla osób w każdym wieku. Stosuje się go przed planowaną ciążą , w czasie ciąży i karmienia. Można podawać niemowlętom , małym dzieciom i młodzieży. Doskonale spełnia swoje zadania po ciężkich schorzeniach nowotworowych , w cukrzycy i innych problemach zdrowotnych. Jest nieodzownym w celu odkwaszania i utrzymania równowagi kwasowo-zasadowej organizmu a także przy wszelkich dietach. Niedobór składników mineralnych w naszym pożywieniu stanowi główną przyczynę złego stanu zdrowia wśród mieszkańców krajów rozwijających się, jak zauważyło wielu lekarzy i specjalistów ds. żywienia. Kto z nas czuje się promiennie zdrowy na co dzień i który człowiek w podeszłym wieku umiera jeszcze ze starości, a nie z powodu choroby? Ludzie ci nie są jeszcze chorzy, ale ich układ immunologiczny jest osłabiony. Są więc podatni na choroby, jak również na nowotwory.“ Objawem niebezpiecznych deficytów składników mineralnych może być przemęczenie, problemy z koncentracją, z zasypianiem. Szczególnie narażeni są ludzie starsi, którzy zwykle mniej jedzą i nie przykładają wagi do przygotowywania posiłków. Szybkie tempo życia i dużo stresu wymagają od nas dostarczania zwiększonej ilości składników mineralnych, aby podołać wymaganiom Jęczmień jest najstarszym i najważniejszym środkiem spożywczym ludzkości. Już same nasiona są bardzo pożywne, a co dopiero zielone źdźbła. Już w czasach Chrystusa przypisywano im wielką wagę. Niestety wiedza o tym poszła w niepamięć. Źdźbła jęczmienia to bogate źródło chlorofilu, witamin i protein, a związki te występują w korzystnych proporcjach. Liście magazynują składniki witalne, które powstały dzięki przekształceniu energii słonecznej i zasobów materii nieożywionej. Ludzki organizm doskonale potrafi je spożytkować. 

      Źdźbła jęczmienia są często określane mianem rogu obfitości w składniki witalne oraz jako najbogatszy środek spożywczy świata (dr Yoshihide Hagiwara). Sok z jęczmienia dostarcza dwa razy więcej wapnia niż mleko, 30 razy więcej witamin z grupy B niż mleko oraz dodatkowo istotną szczególnie dla wegetarian witaminę B12, równie dużo prowitaminy A, zwanej Beta-Karotenem, siedem razy więcej witaminy C w porównaniu do pomarańczy, pięć razy więcej żelaza niż szpinak, jak również duże ilości ważnych składników mineralnych, takich jak magnez, potas, miedź i cynk.
      Jednym z bardzo ważnych składników produktu jest Witamina B17.


      Enzymy zawarte w jęczmieniu , neutralizują substancje kancerogenne. Chlorofil to zielony barwnik kondensujący energię słoneczną. Budową przypomina cząsteczkę hemoglobiny, która nadaje czerwone zabarwienie krwi, jednak zamiast żelaza posiada atom magnezu w środku molekuły. Magnez jest niezbędnym pierwiastkiem dla naszego organizmu. Chlorofil zawarty w sproszkowanym jęczmieniu wykazuje działanie przeciwzapalne i bakteriobójcze. Poza tym wspomaga leczyć niedokrwistości. Sproszkowany jęczmień zawiera prawie wszystkie z niezbędnych do podtrzymania procesów biochemicznych witamin, z wyjątkiem witaminy D, którą organizm produkuje przy udziale promieni słonecznych. Zielone źdźbła jęczmienia zawierają między innymi: prowitaminę A(beta- Karoten), witaminę A (retinol), witaminę B1(tiamina), B12, B2(ryboflawina), witaminę C, E, K i kwas foliowy. Dotychczas wykazano obecność dwudziestu enzymów w zielonych źdźbłach jęczmienia. Enzymy jako biokatalizatory reakcji chemicznych są niezbędne w procesach przemiany materii. Rzadki enzym- dysmutaza ponadtlenkowa-SOD-wywierająca działanie antyoksydacyjne występuje tu obficie. SOD niszczy wolne rodniki i opóźnia procesy starzenia się mózgu. Jeden ze związków czynnych występujący jedynie w źdźbłach jęczmiennych-isoflawonoid izowiteksyna (2-O-GIV), to również silny anty-utleniacz, który jeszcze skuteczniej od witaminy E i Beta-karotenu chroni nas przed rakotwórczymi substancjami występującymi w naszym środowisku, przed szkodliwym promieniowaniem słonecznym, przed promieniami Röntgena. Poza tym związek ten zatrzymuje wapń w organizmie i wzmaga jego magazynowanie w kościach, wzmacniając je. Jest to dość istotne w profilaktyce i terapii osteoporozy. Izoflawonoidy wspomagają regenerację skóry. Składniki mineralne są niezbędne dla każdej żywej komórki oraz są nieodzowne do sprawnego funkcjonowania enzymów i witamin. Duża zawartość składników mineralnych, takich jak: selen, cynk, magnez, sód, potas, żelazo oraz enzymów zawartych w źdźbłach jęczmienia pomaga utrzymać równowagę kwasowo-zasadową organizmu i zmniejsza zakwaszenie. Źdźbła jęczmienia zawierają wszystkie niezbędne aminokwasy :walinę, lizynę, leucynę, izoleucynę, fenyloalaninę, treoninę i metioninę. Zawiera dużą ilość dobrze przyswajalnego białka. Jęczmień rośnie na glebach o wysokiej zawartości składników odżywczych, głównie w Australii, Japonii i Stanach Zjednoczonych.

      Jęczmień można stosować jako dodatek do wszelkiego rodzaju sałatek, napojów odżywczych typu smoothie, odchudzających zup itd.
      Doda wartości odżywczej praktycznie każdej potrawie, do jakiej go dosypiemy, należy jednak pamiętać, że gorąca woda niszczy wartościowe składniki zawarte w jęczmieniu. 
      W okresie szczególnego przeciążenia fizycznego bądź psychicznego można zwiększać zalecane ilości wyciągu z jęczmienia. Efekt pobudzający powinien się utrzymywać do kilkunastu godzin. 

       

      Młody jęczmień kupisz w  Podaruj zdrowie - sklepie zielarskim

       

      Opracowanie: sklep Podaruj Zdrowie

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (1) Pokaż komentarze do wpisu „Młody jęczmień”
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      niedziela, 24 listopada 2013 16:44
    • Korzeń Maca

       

       

      MACA to roślina uprawiana w Peru w rejonie peruwiańskich Andów Centralnych na wysokości 4000-4500 m n.p.m., gdzie panuje specyficzny unikatowy klimat wysokogórski o charakterze tropikalnym. Jest jednoroczną rośliną bulwiastą z rodziny kapustowatych. Część jadalną macy stanowi korzeń. Jest uprawiana za względu na swoje unikatowe właściwości odżywcze. Uznana i używana od kilku tysięcy lat przez Inków i obecnych mieszkańców Peru jako wysokowartościowa żywność. Maca stanowi uzupełnienie diety, może być również stosowana przez rekonwalescentów , w stanach niedożywienia , po przebytych chorobach jako środek odbudowujący i regenerujący siły witalne.Maca zaopatruje organizm w naturalne aminokwasy, fitohormony, minerały i witaminy, dla osób, które prowadzą aktywny tryb życia, a ich organizm jest zmuszany do intensywnego wysiłku umysłowego i fizycznego.


      Właściwości:

      Dzięki bogatym składnikom stała się bardzo popularna w Europie jako naturalny środek wzmacniający, immunostymulujący, witalizujący. Naukowcy donoszą o jej pozytywnym działaniu w leczeniu niepłodności  i chorób związanych z obniżona odpornością organizmu. Afrodyzjakalne właściwości przypisywane Mace stymulują aktywność seksualną i wpływają na regulację hormonów. Maca jest rośliną o właściwościach adaptogennych- jej działanie dostosuje się do indywidualnych potrzeb każdego organizmu w zależności od wieku oraz płci. Została potwierdzona jej wielka wartość  jako regulatora organicznego jak i hormonalnego.  Można ją używać przez długi czas , praktycznie bez ograniczeń.

      Korzeń Maca, ułatwia erekcję za sprawą znajdującej się w nim argiginy, która rozszerza naczynia krwionośne.Posiada w swoim składzie m.in cynk, który jest niezbędny dla zachowania prawidłowych funkcji seksualnych.

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      niedziela, 24 listopada 2013 16:26
    • Buzdyganek naziemny

       

      Roślina lecznicza - na niedobór testosteronu

      Buzdyganek naziemny jest używany w medycynie chińskiej i indyjskiej Ayurvedzie przede wszystkim jako środek tonizujący (wzmacniający). Inny indyjski system medycyny – Unani – uznaje buzdyganek za afrodyzjak, lek uspokajający i moczopędny.

       


      W medycynie zachodniej, buzdyganek naziemny jest składnikiem suplementów diety mających zwiększać potencję i wspomagać erekcję u mężczyzn. Na początku lat siedemdziesiątych XX wieku, Jeffrey Peterman, amerykański kulturysta, rozpowszechniał teorię, że buzdyganek naziemny zwiększa także poziom testosteronu i pobudza przyrost mięśni.

       

      Używanie buzdyganka jako afrodyzjaku zapoczątkowało badanie przeprowadzone w latach 70-tych na bezpłodnych parach, które wykazało zwiększanie się poziomu testosteronu i hormonu luteinizującego u mężczyzn po zastosowaniu badanego ziela. Jednak w roku 2000 stwierdzono, że z powodu braku innych danych na temat działania buzdyganka nie można zakładać jego skuteczności u zdrowych ludzi.


      W badaniach z grupą kontrolną nie udało się jak dotąd udowodnić, że buzdyganek powoduje znaczący wzrost poziomu testosteronu Badania preparatu zawierającego androstendion i wyciąg z buzdyganka wykazały, że połączenie tych składników nie podnosi poziomu testosteronu bardziej niż sam androstendion. Nie udowodniono również działania pobudzającego przyrost mięśni ani zwiększania ich siły. Wykazano natomiast skuteczność buzdyganka we wzmacnianiu zachowań seksualnych u zwierząt. Pod wpływem wyciągu z buzdyganka naziemnego zaobserwowano u szczurów i królików istotne statystycznie zwiększenie poziomu testosteronu, dihydrotestosteronu i dihydroepiandrostanu  oraz działania sugerujące skuteczność buzdyganka jako afrodyzjaku. Obserwowane efekty były prawdopodobnie spowodowane stymulacją receptorów androgenowych w mózgu.

       

      Uważa się, że składnikiem aktywnym buzdyganka jest protodioscyna, pochodna DHEA.

      

      Preparatem, który zawiera buzdyganek jest m.in Erekton.

       

      źródło: Wikipedia

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      niedziela, 24 listopada 2013 15:52
  • poniedziałek, 04 listopada 2013
    • Kwas ursodeoksycholowy

      Kwas ursodeoksycholowy – naturalny kwas żółciowy, występujący w niewielkich ilościach w ludzkiej żółci. Znajduje zastosowanie głównie w terapii kamicy żółciowej.

      Wskazania:

      • kamica żółciowa – leczenie i profilaktyka
      • zaburzenia wydzielania żółci po usunięciu pęcherzyka żółciowego
      • refluksowe zapalenie błony śluzowej żołądka
      • pierwotna żółciowa marskość wątroby

      Rozpuszczanie cholesterolowych kamieni żółciowych o średnicy nie przekraczającej 15 mm, przepuszczalnych dla promieni rentgenowskich, u pacjentów, u których pomimo obecności kamieni czynność pęcherzyka żółciowego jest zachowana. Pierwotna żółciowa marskość wątroby w początkowym stadium choroby. Zapalenie błony śluzowej żołądka spowodowane refluksem żółci.

      Preparaty

      • Biliepar
      • Proursan
      • Ursocam
      • Ursofalk
      • Ursopol

      

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      poniedziałek, 04 listopada 2013 21:03
  • czwartek, 22 sierpnia 2013
    • Arcydzięgiel lekarski.

       

       

      Dzięgiel litwor, arcydzięgiel litwor (Angelica archangelica L., Archangelica officinalis Hoffm.) – gatunek rośliny z rodziny selerowatych.

      W Polsce podgatunek typowy rośnie w Sudetach i Karpatach, podgatunek nadbrzeżny występuje w pasie wybrzeża i dolinach rzek. Jest to gatunek rodzimy., pod ochroną. Można uprawiać na działkach, lecz zwykle jest to uciążliwe, bo wysokość do której może urosnąć to 250cm.

      W lecznictwie wykorzystywany jest korzeń.

      Pobudza czynności wydzielnicze, działa rozkurczowo, wiatropędnie, antyseptycznie, uspokajająco. Zwiększa wydzielanie soków trawiennych, śliny a także moczu i potu. Olejek eteryczny działa rozgrzewająco (przez drażnienie i powodowanie przekrwienie skóry) i nieznacznie przeciwbólowo. Korzeń arcydzięgla stosuje się w stanach skurczowych przewodu pokarmowego, dolegliwościach trawiennych, braku apetytu i wzdęciach oraz jako łagodny środek uspakajający. Olejek jest wykorzystywany do nacierania przy nerwobólach i bólach reumatycznych.

      Wykorzystywany w cukiernictwie do ozdabiania ciast i tortów (skośnie pocięte fragmenty łodygi zebrane w maju smażone są w cukrze). Z młodych łodyg i grubszych ogonków liściowych można sporządzać konfiturę.

      Rozmnaża się z nasion wysiewanych na rozsadniku lub wprost do gruntu. Na rozsadnik wysiewa się nasiona pod koniec lipca lub na początku sierpnia. Wprost do gruntu nasiona wysiewa się w sierpniu. Roślinę uprawia się na glebie średnio żyznej, przepuszczalnej. Po przekwitnięciu o dojrzeniu nasion roślinę wycina się przy samej ziemi, gdyż staje się nieładna.

       

      żródło Internet, zdjęcie Wikipedia

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      czwartek, 22 sierpnia 2013 19:53
  • wtorek, 07 maja 2013
    • Bluszczyk kurdybanek.

       

       

      Tak przycupnięta roślinka koło ściany to bluszczyk kurdybanek.

      Zazwyczaj bardzo rozpowszechniony i rośnie prawie wszędzie. Pleni się strasznie, jeśli mu pozwolimy.To zdjęcie zrobiłem pod sklepem w mojej miejscowości gdzie mieszkam.

      Bluszczyk kurdybanek przyjmowany doustnie pobudza układ trawienny do produkcji soków żołądkowych, zaostrza apetyt i reguluje przepływ żółci. Dzięki obfitości w kwasy triterpenowe wpływają na regenerację błony śluzowej żołądka. Poprawia ono także drożność dróg oddechowych i pobudza organizm do odkaszlania zaległej flegmy. Bluszczyk kurdybanek pomaga także w oczyszczaniu organizmu, ponieważ działa moczopędnie. Wspomaga to także leczenie chorób wątroby, kamienicy żółciowej i stanów zapalnych dróg żółciowych.

      Odwar z bluszczyku kurdybanka działa bakteriobójczo, dlatego stosuje się go również do płukania gardła i jamy ustnej.

      Zewnętrznie napar i okłady można zastosować do przemywania ran i podrażnień skóry, a także przy trądziku, świądu, owrzodzeniu i poparzeniu. Wspomniane już kwasy triterpenowe nie tylko przyśpieszą gojenie ran, ale także je odkażają. Przy trądziku dodatkowo pomaga działanie oczyszczające i ściągające bluszczyka.
      Działanie ściągające wykorzystywane jest również w trakcie leczenia zapalenia pęcherza, biegunki i hemoroidów.

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (1) Pokaż komentarze do wpisu „Bluszczyk kurdybanek.”
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      wtorek, 07 maja 2013 22:21
  • piątek, 03 maja 2013
    • Żyworódka pierzasta

       

       

      Właściwości lecznicze.

      Uszkodzenie powierzchni skóry  – przemywamy ranę  sokiem z rośliny lub przecieramy świeżym listkiem.

      Trądzik – przecieramy twarz nalewką, która zawiera w sobie sok z Żyworódki oraz spirytus. Robimy to rano i wieczorem.

      Oparzenia skóry – namaczamy watę, chusteczkę w soku z kaktusa i przecieramy oparzone miejsce, robimy to kilka razy dziennie.

      Egzema  – miejsca dotknięte chorobą przecieramy wacikiem nasiąkniętym sokiem z Żyworódki robimy  to około dwóch, trzech razy dziennie.

      Łupież – nacieramy skórę głowy sokiem z kaktusa dwa, trzy razy w tygodniu.

      Reumatyzm – wcieramy sok z Żyworódki w bolące miejsca, czynność tą powtarzamy kilka razy w tygodniu.

      Bóle głowy – Smarujemy czoło i skronie sokiem z rośliny, robimy to dwa, trzy razy tygodniowo.

      Zapalenie stawów – Przykładamy wielokrotnie do ciała kompres nasączony sokiem z kaktusa.

      Ból zęba – Żujemy powoli liść Żyworódki bolącym zębem, czynność powtarzamy kilkakrotnie.

      Żylaki – przecieramy nogi liśćmi Żyworódki.

      Kaszel – zjadamy liść rośliny i pijemy sok, powtarzamy czynność kilkakrotnie. 

       

      Uprawa

      Nie lubi nadmiaru wody, gdyż powoduje to gnicie korzeni, podlewać należy ją więc umiarkowanie. W zimie powinna przebywać w dobrze oświetlonych miejscach (np. na parapetach okiennych). W lecie można ją wynieść na balkon. Gdy nadmiernie wyrośnie, staje się brzydka, w związku z czym należy ją wcześniej przez rozmnóżki rozmnożyć, a stare egzemplarze wyrzucić. Rośnie dobrze w każdej żyznej ziemi, nie powinna ona tylko być ciężka, gliniasta. Po przekwitnięciu należy ściąć kwiatostan, by nie wytwarzały się nasiona (wyglądają nieładnie, a ich wytwarzanie osłabia roślinę). Rozmnaża się ją poprzez rozmnóżki, które doskonale ukorzeniają się.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      piątek, 03 maja 2013 14:59
    • Miodunka plamista

       

       

      • Roślina lecznicza:
        • Surowiec zielarski : ziele (Herba Pulmonariae) miodunki ćmy, oraz miodunki plamistej zawiera: saponiny, flawonoidy, kwasy organiczne, śluzy, sole mineralne, oraz ok. 2,5% krzemionki.
        • Działanie : korzystnie wpływa na drogi oddechowe, przyspiesza gojenie się uszkodzonej tkanki płuc, zwapnienie ognisk gruźliczych, usuwanie wydzielin z górnych dróg oddechowych, pobudza ruchy ich nabłonka rzęskowego. Stosuje się ją, przeważnie w mieszance z innymi ziołami, jako środek wykrztuśny przy przewlekłym nieżycie oskrzeli oraz pomocniczo przy gruźlicy i zapaleniu płuc.
        • Zbiór i suszenie : zbiera się całe ziele od marca do maja i suszy cienką warstwą.

      

      Roślina często spotykana w różnych odmianach. Odmiana często spotykana w przydomowych ogródkach i na działkach.Jej inne odmiany spotykane częściej.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      piątek, 03 maja 2013 12:46
  • niedziela, 28 kwietnia 2013
    • Krwawnik pospolity

       

       

      Roślina lecznicza

      • Historia: O leczniczym działaniu krwawnika pomocnego w leczeniu hemoroidów wspominał już Hipokrates, Dioskurydes natomiast zalecał go w walce z chorobą wrzodową. Na pierwsze wzmianki drukowane na temat krwawnika natknięto się w dziele z 1554 r., którego autorem był flamandzki botanik Carolus Clusius (Jules Charles de l'Écluse)

      • Surowiec zielarski: kwiaty (Millefolii Flos), ziele (Millefolii herba). Ziele ma przyjemny, aromatyczny zapach i gorzki smak. Olejek eteryczny (Millefolii oleum) zawiera związki azulenowe, ponadto roślina zawiera cholinę, flawonoidy, garbniki, kwasy: mrówkowy, octowy, izowalerianowy, gorzki glikozyd achilleinę oraz sole mineralne (zwłaszcza sole cynku i magnezu).

      • Zbiór i suszenie: ziele zbiera się z roślin dziko rosnących. Ścina się je w okresie kwitnienia, na wysokości ok. 10 cm nad ziemią. Do suszenia rozkłada się pojedynczą warstwą na płachtach lub wiąże w cienkie pęczki i zawiesza w cienistym i przewiewnym miejscu. Suszyć w piekarniku w temperaturze do 35 °C.

      • Działanie: przeciwzapalne, przeciwkrwotoczne, bakteriostatyczne i nieznaczne przeciwskurczowe. Ziele pobudza również czynności wydzielnicze przewodu pokarmowego, wzmaga wydzielanie soków trawiennych i żółci. Dawniej sporządzano napar na krwotoki wewnętrzne. Dziś ziele krwawnika stosuje się wewnętrznie głównie w zaburzeniach żołądkowo-jelitowych objawiających się brakiem apetytu, wzdęciami, kurczami jelit, niestrawnością oraz, ze względu na działanie przeciwzapalne, w chorobie wrzodowej. Krwawnik można też stosować zewnętrznie w celu łagodzenia stanów zapalnych skóry i błon śluzowych oraz na rany, aby przyspieszyć gojenie.

      źródło; Wikipedia

       

      Polecam na woreczek żółciowy. Sam piję dwa razy dziennie rano i wieczorem.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      niedziela, 28 kwietnia 2013 23:02
  • wtorek, 16 kwietnia 2013
    • Oman wielki

       

       

      • Roślina lecznicza
        • Surowiec zielarski – kłącze z korzeniami (Radix Inulae)
        • Skład chemiczny – olejek eteryczny do 3,5%, fitosterole, inulina do 40%, sole mineralne.
        • Działanie: stosowana w medycynie ze względu na zawarte w niej substancje o działaniu wykrztuśnym (korzeń), ma też właściwości żółciopędne i żółciotwórcze. Bogate źródło inuliny. Jego składniki aktywne wchodzą w skład mieszanek ziołowych i syropów (Azarina, Pectosol)
      • Roślina ozdobna, czasami uprawiana w ogrodach ziołowych, nie tyle jednak ze względu na swoje kwiatostany, co raczej ze względu na własności lecznicze.

      

      Doskonały na kaszel, polecany dla cukrzyków.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      wtorek, 16 kwietnia 2013 19:00
  • niedziela, 24 marca 2013
    • Mniszek lekarski - mlecz

       

       

      • Roślina lecznicza

      Surowiec zielarski: kwiat – Flos Taraxaci, korzeń – Radix Taraxaci. Korzeń mniszka do celów leczniczych należy zbierać jesienią.
      Działanie: kwiat działa moczopędnie. Jego korzeń zawiera sporo soli mineralnych, zwłaszcza potasu, kwasy organiczne, sterole, różne związki cukrowe, na przykład inulinę, substancje goryczkowe (taraksacyna), cholinę.

      Odwar z korzeni lub nalewka pomagają w schorzeniach dróg żółciowych i kamicy żółciowej oraz przy wszystkich problemach wątrobowych; pomaga przy kłopotach trawiennych. Dzięki interferonowi podnosi odporność organizmu, powinni więc go spożywać anemicy. Obniża poziom cholesterolu, pomaga w leczeniu miażdżycy, początków cukrzycy, otyłości, reumatyzmu i gośćca.Zalecany jest również przy chorobach skóry. Podnosi sprawność seksualną kobiet i mężczyzn.


      • Sztuka kulinarna: z młodych, surowych liści można przyrządzać sałatkę wiosenną, popularną w krajach romańskich.

      • Wywar z gotowanych kwiatów mniszka po dodaniu dużej ilości cukru zamienia się w syrop o barwie, konsystencji i smaku zbliżonym do miodu, tzw. miodek majowy.

      • Z płatków kwiatowych mniszka z dodatkiem cytryny i cukru uzyskuje się wino kwiatowe o charakterystycznym miodowo-ziołowym bukiecie.

      • Z korzenia mniszka niekiedy też z dodatkiem jego liści w połączeniu z korzeniem łopianu, cukrem lub słodzikiem i innymi dodatkami w zależności od przepisu uzyskuje się tradycyjny orzeźwiający napój, szczególnie popularny w Wielkiej Brytanii pod nazwą dandelion and burdock (tłum. mniszek i łopian).

      • Świeża roślina stanowi pożywienie dla zwierząt hodowlanych.

      • Dawniej młode koszyczki kwiatowe wykorzystywano jako namiastkę kaparów.

      źródło: Wikipedia

       

       

       

       


      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      niedziela, 24 marca 2013 07:33
  • sobota, 02 marca 2013
    • Jak pokonać depresję

       

       

      Jak pokonać depresję, odzyskać energię i znowu cieszyć się życiem?

      Depresja to podstępna i zdradliwa choroba…

      • Badania nic nie wykazują i lekarz mówi Ci, że jesteś zdrów jak ryba…
      • Znajomi nic nie dostrzegają lub tylko powtarzają: „No weź się w garść. Co się z tobą dzieje?”, „Przecież niczego Ci nie brakuje. Zobacz, ten to ma dopiero problemy!”.
      • Sam też sobie tłumaczysz, że to tylko przejściowa chandra, jednak z upływem czasu ponury nastrój wcale nie mija…

      Brzmi znajomo? Jeśli tak, pamiętaj, że nie jesteś w tym odosobniony!

       

      Hugh Laurie, Catherine Zeta-Jones czy Jim Carrey – to tylko kilka przykładów znanych osób, które publicznie przyznały się do depresji. Statystyki mówią wręcz, że prawie co 5. osoba w krajach rozwiniętych w ciągu swego życia zachoruje na depresję. Mało tego – część chorych nie jest nawet świadoma, że dotknęła ich nie jesienna chandra, ale poważna choroba, która nieleczona może mieć fatalne skutki…

       

      Jeśli i Ty od dłuższego czasu bezskutecznie zmagasz się z depresją, na pewno wiesz, że jest to specyficzna choroba. Nie ma na nią niestety jednego lekarstwa, a sposobów na jej pokonanie jest tyle, ile cierpiących na tę chorobę. Jak zatem ją pokonać? Poznaj historię autora tego eBooka, by zobaczyć, jak położyć kres depresji.

      Jak wygrać z depresją – prawdziwa historia!

      Tego eBooka nie napisał lekarz ani psycholog. Autor nie ma dyplomu z medycyny ani skończonej specjalizacji w leczeniu depresji. Ma za to coś znacznie cenniejszego: doświadczenie w zwycięskiej walce z tą wyniszczającą chorobą.

       

      Ta książka to opowieść człowieka, który sam padł ofiarą depresji i zmagał się z nią przez lata. Kim on jest i jak przezwyciężył depresję?

       

      Daniel Sikorski – bo tak się nazywa autor książki – prowadził życie jak każdy inny. Po studiach znalazł dobrą pracę, miał udany związek, a z czasem się zaręczył. Niestety, nim się zorientował, w jego życie wkradła się depresja. W niedługim czasie zebrała obfite żniwa. Najpierw doprowadziła do utraty pracy, potem do rozstania z narzeczoną, zerwania wszelkich kontaktów, wreszcie – do alkoholizmu i bezsenności. Jak sam autor pisze w książce: „Czułem się porzucony i skopany przez życie (…). Dalsze wydarzenia nie nadają się na scenariusz wciągającego filmu. Kolejne prace poniżej kwalifikacji, unikanie znajomych, wieczory z alkoholem, brak planów na przyszłość (…). Absolutny okres zawieszenia. Albo upadku?”.

       

      Po latach zmagań z depresją, która w skrajnych momentach prowadziła do myśli samobójczych, podjął decyzję o stawieniu czoła niszczącej psychicznie chorobie. Szybko się okazało, że depresja to wymagający przeciwnik. Na początku nie było łatwo. Mimo lektury wielu książek i podejmowaniu rozmaitych prób leczenia depresji efekty były mizerne.

       

      Po sprawdzeniu wielu metod walki z depresją wreszcie zaczęły pojawiać się pierwsze rezultaty. Powoli wracała chęć do życia, bezsenność stała się wspomnieniem, alkohol nie był dłużej lekarstwem na apatię, a kontakty z innymi przestały być udręką. Po latach zmagań z depresją autor książki może powiedzieć, że obecnie choroba jest już tylko złym wspomnieniem. A efektem tej walki jest właśnie niniejsza książka, w której Daniel Sikorski pisze, jak przezwyciężył chorobę.

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (1) Pokaż komentarze do wpisu „Jak pokonać depresję ”
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      sobota, 02 marca 2013 20:19
  • sobota, 16 lutego 2013
    • Ogórecznik lekarski

      zdjęcie: Wikipedia

       

      Ogórecznik lekarski (Borago officinalis L.) – gatunek rośliny należący do rodziny ogórecznikowatych (szorstkolistnych). Pochodzi z krajów śródziemnomorskich. W Polsce uprawiany, czasami występuje w formie zdziczałej (efemerofit), jako chwast.

       

      Zastosowanie

       

      • Roślina uprawna: uprawiany jako roślina przyprawowa, lecznicza i ozdobna.


      • Roślina lecznicza:
        • Surowiec zielarski: ziele (Herba Boraginis) zawiera flawonoidy, garbniki, sole mineralne (m.in. rozpuszczalną, dobrze przyswajalną dla organizmu krzemionkę oraz azotan potasu), witaminę C, magnez, potas, alantoinę, śluzy, kwas jabłkowy, kwas cytrynowy.
        • Działanie: łagodne działanie moczopędne, przeciwzapalne, uspokajające i bakteriobójcze. Używany jest wewnętrznie do leczenia zapaleń i uszkodzeń błon śluzowych jamy ustnej, układu oddechowego, przełyku, żołądka, jelit, a także w przewlekłym zapaleniu nerek, chorobie reumatycznej i jako środek łagodnie uspokajający. Zewnętrznie używa się jako odwar przy oparzeniach skóry, czyrakach, odmrożeniach, wybroczynach, trądziku młodzieńczym, świądzie skóry i trudno gojących się ranach. Najczęściej używa się w postaci naparu. Olej z nasion zalecany jest przy leczeniu nerwic, depresji, schizofrenii, a także przy wzmożonym wysiłku umysłowym i fizycznym, w czasie menopauzy. Działa korzystnie na ośrodki mózgowe, poprawia krążenie i pracę gruczołów dokrewnych.
          Regularne spożywanie odwarów (łyżkę ziół zalać szklanką wody i gotować na wolnym ogniu 5-7 minut) zwiększa wydalanie moczu i umożliwia usuwanie z organizmu szkodliwych produktów przemiany materii oraz jonów chloru, mocznika i kwasu moczowego
        • Zbiór i suszenie: ścina się całe kwitnące pędy, suszy na słońcu lub w suszarni.

       

      • Roślina miododajna: Jeden kwiat ogórecznika zawiera aż do 12 mg nektaru, a w nim 44-77% cukru.


       

      • Roślina kosmetyczna. Może być stosowany w kosmetyce w sposób podobny jak ogórek. Olej z ogórecznika lekarskiego (borogoglandyna) (Oleum Boraginis) o żółtawej barwie stosowany jest do pielęgnacji skóry bardzo suchej, łuszczącej się, wrażliwej, dobrze oczyszcza skórę usuwając zanieczyszczenia z porów i zamykając je[2]. Zawiera składniki spotykane dotychczas tylko w mleku matki.

       

      • Sztuka kulinarna: młode, jeszcze nie owłosione liście, drobno posiekane, używane są jako przyprawa do sałatek, sosów, zup. Smakiem i zapachem przypominają ogórki. Używa się ich też do przyprawiania mięsa (szczególnie baraniny), twarogu.


      • Używa się go do aromatyzowania niektórych likierów, napojów, octu, win.

       

      źródło; Wikipedia

       

       

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      sobota, 16 lutego 2013 12:57
  • piątek, 01 lutego 2013
  • sobota, 26 stycznia 2013
    • Macierzanka piaskowa

      zdjęcie: Wikipedia

       

      Macierzanka piaskowa (Thymus serpyllum L.) - bardzo rozpowszechniona roślina.

      Działanie: dezynfekujące, wykrztuśne, przeciwzapalne, poprawia trawienie. Jest wykorzystywana w ziołolecznictwie – napar z ziela używany po jedzeniu działa wiatropędnie, rozluźnia mięśnie układu pokarmowego. Używana jest do płukania gardła, przy paradontozie, świądzie, pomaga po ukłuciu owadów. Wzmacnia system nerwowy – używana jest do kąpieli dla rekonwalescentów, chorych dzieci i osób starszych.

      Wyciągi z ziela macierzanki wzmagają czynność wydzielniczą błon śluzowych w gardle i oskrzelach, pobudzają samoistny ruch nabłonka rzęskowego i wyzwalają odruch wykrztuśny. Mają także nieznaczne właściwości przeciwskurczowe, zmniejszają napięcie mięśni gładkich, zarówno górnych dróg oddechowych, jak i przewodu pokarmowego (działanie wiatropędne).

       

      Głównie jako środek wykrztuśny, przeciw-skurczowy i odkażający w nieżycie jamy ustnej, gardła, krtani i oskrzeli, pomocniczo — w nieżycie żołądka i jelit, nadmiernej fermentacji, wzdęciach oraz niedokwaśności.

      W okresie kwitnienia, w czerwcu i lipcu, zbieramy (ścinając je)
      młode, niezdrewniałe pędy, które suszymy w cieniu, w przewiewnych
      miejscach, a później przechowujemy w szczelnie zamkniętych opakowaniach
      (po to, aby zioło nie straciło intensywnego, przyjemnego
      aromatu).

      Głównie jako środek wykrztuśny, przeciw-skurczowy i odkażający w nieżycie jamy ustnej, gardła, krtani i oskrzeli, pomocniczo — w nieżycie żołądka i jelit, nadmiernej fermentacji, wzdęciach oraz niedokwaśności.

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      sobota, 26 stycznia 2013 17:32
  • sobota, 29 grudnia 2012
    • Tatarak zwyczajny

      Roślina była wykorzystywana i rozprzestrzeniana przez ludzi przynajmniej już dwa tysiące lat temu. Kłącze wykorzystuje się do aromatyzowania cukrów, nalewek i likierów. Olejek eteryczny wykorzystywany jest w kosmetyce i do wytwarzania perfum. Wyciąg z kłącza stosuje się do perfumowania mydła, aromatyzowania gum do żucia oraz jako składnik płynów do płukania ust.

      • Roślina lecznicza:
        • Surowiec zielarski: kłącze (Rhizoma calami), ma silny, aromatyczny zapach oraz gorzki smak. Zawiera m.in. olejek eteryczny o swoistym, bardzo miłym zapachu (a w nim: azaron i geraniol), ponadto gorycze (akoryna i akoretyna) i garbniki.
        • Działanie: Kłącza należy używać po ususzeniu, w przeciwnym wypadku powoduje wymioty. Tatarak wzmaga wydzielanie soków żołądkowych, przeciwdziała niestrawności, zwiększa apetyt, ułatwia przyswajanie pokarmów, działa ogólnie wzmacniająco. Stosuje się go w niestrawności, ale także w zapaleniu górnych dróg oddechowych, zapaleniu zatok i zaburzeniach krążenia. Pobudza szpik kostny do zwiększonego tworzenia czerwonych krwinek.
      • Roślina kosmetyczna
        • Bywa stosowany jako dodatek do kąpieli. Dzięki swoim właściwościom drażniącym powoduje przekrwienie skóry i usunięcie szkodliwych produktów przemiany materii.
        • Olejek wytwarzany w krajach azjatyckich z roślin tetra- i heksaploidalnych zawiera beta-azaron w ilościach toksycznych i kancerogennych. Olejek wytwarzany z roślin diploidalnych z Ameryki Północnej oraz triploidalnych rosnących w Europie zawiera nieszkodliwe ilości beta-azaronu.

      źródło; Wikipedia

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      sobota, 29 grudnia 2012 18:33
  • sobota, 15 grudnia 2012
    • Perz zwyczajny chwast.

      Perz - znany uporczywy chwast polny i ogrodowy. Zwany po łacinie Agropyron repens - nazwa podana w Wikipedi jako synonim,  lecz pod tą nazwą występuje w książkach o zielarstwie nie jako Elymus repens pod którą figuruje w Wikipedi.

      Opisywać jej nie warto bowiem każdy kto ma ogródek zna go doskonale.

      Zdjęcia również nie potrzeba, bo jest ten chwast bardzo znany.

      Co zawiera?

      Kłącze perzu zawiera cukrowce (trytycynę 3-18%, fruktozę, mannitol), inozytol, olejek eteryczny (kapilen, karwon), substancje śluzowe, kwasy organiczne. W korzeniach perzu występuje aldehydofenol - wanilina.

      Zastosowanie: Kłącze perzu jest stosowane jako środek moczopędny, przeczyszczający, poprawiający przemianę materii, odtruwający, a w lecznictwie ludowym jako lek przeciwcukrzycowy. Kapilen wykazuje włąściwości antybiotyczne.

      Z Wikipedii

      • Działanie: słabe przeczyszczające, moczopędne, przeciwbakteryjne, przeciwgorączkowe, żółciopędne. Największe zastosowanie znajduje w leczeniu chorób przemiany materii, jako tzw. ziółko czyszczące krew – w leczeniu choroby reumatycznej, dny moczanowej, trądziku. Jest surowcem bogatym w związki pochodne fruktozy – jest odpowiedni jako środek dietetyczny dla diabetyków. Używa się go po zatruciach, gdy trzeba z organizmu jak najszybciej usunąć trucizny, jak również po przebytych zakażeniach. Wchodzi w skład wielu mieszanek ziołowych. Stosowany jest także w leczeniu nieżytów górnych dróg oddechowych, przy obrzękach wątroby, zmniejszonym wydzielaniu żółci, kamicy żółciowej, hemoroidach. Najczęściej stosowany jest w postaci odwaru.
      • Odwar z kłączy (1 łyżkę stołową rozdrobnionego suszu zalać 1 szklanką wody, doprowadzić do zawrzenia i od tego momentu gotować pod przykryciem przez 5-7 minut, przecedzić w razie potrzeby pić 2-3 razy dziennie po 2/3 szklanki) to bardzo skuteczny środek moczopędny i zalecany pomocniczo w cukrzycy. Jego picie stosuje się również w chorobach nerek, pęcherza moczowego, dolegliwości ze strony wątroby, kamicy nerkowej i żółciowej, złej przemianie materii i jako zioło „czyszczące krew”.

      Z Internetowego Atlasu Rośin leczniczych

      Zwarte w kłączu perzu mannitol, cukry i kwasy organiczne działają łagodnie przeczyszczająco oraz zwiększają wydalanie moczu. Rozpuszczalne związki krzemu zapobiegają powstawaniu kamieni moczowych, mają też korzystny wpływ na skórę, błony śluzowe, tkankę łączną i naczynia krwionośne (zwiększa ich elastyczność).
      Surowiec wchodzi w skład wielu mieszanek ziołowych stosowanych w przypadkach: nadciśnienia, skąpym wydalaniu moczu, obrzękach. Wchodzi także w skład mieszanek przeciw otyłości, osłaniających i przeciwreumatycznych. Kłącze perzu znajduje także zastosowanie jako środek pobudzający procesy trawienne i przemianę materii.
      

       


      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      sobota, 15 grudnia 2012 15:17
  • piątek, 14 grudnia 2012
    • Żywokost lekarski - ciekawe zioło.

      Żywokost lekarski  Symphytum officinale 

       

       

      • Działanie: Surowiec lub jego wyciągi wywierają po podaniu doustnym korzystny wpływ na błony śluzowe żołądka i jelit. Działają ściągająco, powlekająco i regenerująco. Pod ich wpływem następuje zmniejszenie lub zahamowanie mikrokrwawień z uszkodzonych naczyń włosowatych w przewodzie pokarmowym oraz stanu zapalnego, ułatwienie bliznowacenia ubytków spowodowanych wrzodem trawiennym. Hamują również proces zanikowy błon śluzowych żołądka i jelit u osób w wieku podeszłym. Wykazano doświadczalnie, że pod wpływem wyciągów z żywokostu następuje zwiększenie liczby leukocytów obojętnochłonnych oraz pobudzenie mechanizmów obronnych, wyrażające się m.in. przyspieszonym wypełnianiem ubytków kostnych po złamaniach. Obecnie zaniechano stosowania wewnętrznego ze względu na niepożądane działania uboczne, które mogą wystąpić z związku z zawartością niewielkiej ilości alkaloidów. Możliwe jest stosowanie zewnętrznie do okładów i kataplazmów. Stosowanie żywokostu na skórę uszkodzoną ułatwia tworzenie się ziarniny w ubytkach skórnych (rany, owrzodzenia troficzne) oraz naskórka. Wieloletnie obserwacje wykazały, że proces ten zależy w dużym stopniu, lecz nie całkowicie, od obecności alantoiny, gdyż maści lub zasypki zawierające jako główny związek alantoinę, są z reguły mniej skuteczne niż wyciągi z korzeni żywokostu. Podobnie korzystne działanie na błony śluzowe stwierdzono stosując wyciągi z żywokostu do płukania jamy ustnej i gardła.
      • Działania niepożądane: Wykrycie obecności alkaloidów pirolizydynowych w omawianym surowcu zmieniło poglądy na wartość leczniczą żywokostu i nakazało dużą ostrożność w jego stosowaniu. Stwierdzono bowiem, że alkaloidy pirolizydynowe odznaczają się wysoką toksycznością. Długotrwałe ich podawanie powoduje stopniowe i początkowo nieuchwytne uszkodzenie miąższu wątroby, objawiające się powiększeniem jego komórek, ogniskowymi zwłóknieniami, przerostem tkanki w przewodach żółciowych i wreszcie marskością wątroby. Uszkodzona wątroba staje się podatna na różne inne czynniki mutagenne i dość często reaguje wytworzeniem raka wątroby. Również w płucach tworzą się analogiczne uszkodzenia, których konsekwencją może być pojawienie się w obrębie zrazików płatów płucnych zmian nowotworowych, zwykle gruczolaka. Ostatnio usiłuje się wyhodować odmiany żywokostu pozbawione tych alkaloidów.
      • Dawkowanie: Obecnie, po odkryciu toksycznych właściwości alkaloidów pirolizydynowych, wydano w Polsce całkowity zakaz stosowania w celach leczniczych żywokostu, zaniechano produkowania odpowiednich preparatów i dokonano zmian receptury niektórych mieszanek ziołowych, w skład których wchodził korzeń żywokostu. W krajach zachodnich, jak Niemcy, Francja oraz Włochy, nie stosuje się i nie produkuje preparatów doustnych z żywokostu, natomiast nadal wyrabia się przetwory do użytku zewnętrznego do chwili rozstrzygnięcia, czy ta droga podawania jest dostatecznie bezpieczna. Należy dodać, że zostały wycofane z użycia również inne rośliny zawierające alkaloidy pirolizydynowe, a dotąd traktowane w Polsce i w Europie Zachodniej jako lecznicze, jak ostrzeń pospolity (Cynoglossum officinale), starzec zwyczajny (Senecio vulgaris) oraz gatunki pokrewne.

      źródło: Wikipedia

      W USA badania były prowadzone na szczurach i zachorowały one na raka wątroby.

      Oczywiście sam żywokost przy długim stosowaniu na pewno jest szkodliwy, jednak czy aby tak na pewno wszystko jest do końca sprawdzone?

       

       

       

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      piątek, 14 grudnia 2012 22:40

Kalendarz

Kwiecień 2014

Pn Wt Śr Cz Pt So Nd
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30        

Wyszukiwarka

Kanał informacyjny





EscapeMagazine.pl

EscapeMagazine.pl

EscapeMagazine.pl
<

EscapeMagazine.pl

EscapeMagazine.pl

EscapeMagazine.pl

EscapeMagazine.pl