Apteka na łące

Zdrowie to najważniejsza rzecz w życiu. Tu znajdziesz metody jak zadbać o jego stan by żyć długo i zdrowo. Więcej miejsca poświęcę, ziołom, bo w nich tkwią od dawien dawna niedocenione obecnie źródła witamin i naszego zdrowia.

Wpisy

  • poniedziałek, 20 kwietnia 2015
    • Podbiał pospolity

       

      Nazwa rośliny pochodzi od łacińskiego słowa tussis, oznaczającego kaszel. Już w starożytności podbiał stosowano do leczenia stanów zapalnych dróg oddechowych.

      Kwiatostany pokazują się, zanim rozwiną się liście. Kwitnie od marca do maja. Liście pojawiają się pod koniec kwitnienia. Liście zawierają śluz, garbniki, cholinę, olejek eteryczny, niewielkie ilości trującego alkaloidu pirolizydynowego. Preferuje gleby gliniaste, miejsca kamieniste, piarżyska, żwirowiska nadrzeczne, osuwiska, skarpy przydrożne, urwiste brzegi rzek i potoków, hałdy węglowe i pogorzeliska. W uprawach rolnych uznawana za chwast

      Naparem z podbiału leczyli już starożytni medycy - Hipokrates, Galen i Pliniusz. Bł. Hildegarda stosowała go przy wszystkich chorobach piersiowych i jako środek wykrztuśny. Przy astmie i przewlekłym kaszlu, a także podczas zapalenia oskrzeli wdychano przez rurkę dym z korzeni tej rośliny spalanych na węglu z drzew cytrusowych. Palono też - tak jak papierosy - jej specjalnie wysuszone i zwinięte liście. Wykorzystywano podbiał do leczenia schorzeń skórnych: ran, czyraków, wrzodów, ropni, odcisków, oparzeń, pękających brodawek u kobiet karmiących oraz przy tzw. róży i uporczywych bólach głowy

       

      Liść podbiału (Folium Farfarae) oraz rzadko kwiat podbiału (Flos Farfarae). Liść podbiału ma głównie charakter surowca śluzowego. Zawartość kwaśnego śluzu wynosi 7-8%. Dalszymi składnikami są garbniki (około 4,5%), flawonoidy (około 0,8%): m.in. kwercetyna, kemferol a ponadto cholina, sole mineralne bogate w cynk, gorycze i nieco olejku eterycznego. Składnikami niepożądanymi są alkaloidy pirolizydynowe m.in. senkirkina i tussilagina. Zawartość ich wynosi maksymalnie 4,5·10-5%. W kwiatach podbiału znajdują się liczne związki flawonoidowe (m.in. rutyna, hiperozyd i awikularyna), kwas kawowy i ferulowy, karotenoidy (np. taraksantyna), fitosterole, związki cukrowe oraz olejek eteryczny

       

      Jako surowiec śluzowy o pewnej zawartości garbników liść podbiału ma zastosowanie głównie w stanach zapalnych i nieżytach dróg oddechowych, jamy ustnej i krtani. Wywiera działanie osłaniające (śluzy) i ściągające (garbniki). Powoduje spęcznienie i rozrzedzenie zalegającej wydzieliny oraz pobudzenie ruchów nabłonka rzęskowego, a tym samym wyzwala odruch wykrztuśny. Jednocześnie flawonoidy łagodnie obniżają napięcie mięśni gładkich górnych dróg oddechowych i oskrzeli oraz ułatwiają odkrztuszanie. Kwiaty podbiału ze względu na większą zawartość flawonoidów i olejku eterycznego a mniejszą śluzu i garbników wywierają silniejsze od liści działanie rozkurczowe, natomiast słabsze powlekające i ściągające

       

      Szczególne znaczenie, jako potencjalnie toksyczna, może mieć zawartość alkaloidu senkirkiny, którą stwierdzono w niektórych surowcach m.in. pochodzących z Australii i Norwegii. Może dawać efekty hepatotoksyczne. W surowcu pochodzącym ze środkowej i zachodniej Europy wykryto nietoksyczną tussilaginę.

       

      Młode, ale dobrze rozwinięte liście, wolne od plam, bez ogonka lub z jego resztką są zbierane ręcznie na wiosnę i w lecie i suszone na powietrzu w cieniu. Niekiedy zbiera się rozkwitające koszyczki podbiału bez szypułek i suszy możliwie szybko w temp. do 40°C w suszarni.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      poniedziałek, 20 kwietnia 2015 20:56
  • środa, 18 lutego 2015
    • Wiązówka błotna

       

      Roślina występuje w Europie i Azji. W Polsce można ją spotkać na wilgotnych łąkach, nad brzegami wód i w wilgotnych zaroślach na obszarze całego kraju. Jest lubiącym półcień hygrofitem. Bardzo często występuje w zaroślach wierzby szarej. W górach rośnie aż po piętrokosówki

       

      Zbieramy w czerwcu i lipcu zbieramy kwiatostany, w których część kwiatów jest nierozwinięta. Suszymy w 30 stopniach. Po wysuszeniu odrzucamy szypułki.

       

      Roślina ma działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe, żółciopędne, moczopędne, ściągające, napotne,odtruwające, przeciwgorączkowe,.

       

      Wewnętrznie napary i odwary stosuje się w przeziębieniach, grypie,w chorobach reumatycznych, w stanach zapalnych przewodu moczowego,w zaburzeniach trawienia, biegunkach,obrzękach schorzeniach skórnych.

       

      Zewnętrznie stosuje się do przemywania oczu w stanach zapalnych, do przemywania trudno gojących się ran i owrzodzeniach.

       

      W kosmetyce stosuje się do pielęgnacji przetłuszczających się włosów. Kosmetyki z dodatkiem wyciągu działają ściągająco, przeciwzapalnie, kojącvo,odkażająco,

      Kąpiel działa odprężająco i uspokajająco.

       

      W kuchni używana jest do aromatyzowania niektórych gatunków piwa i wódki. Młode pędy i liście przyrządza się jak warzywa. Herbacie natomiast nadaje przyjemny zapach.

       

      Z rośliny otrzymuje się barwnik farbujący tkaniny na czarno a z łodygi i liści na niebiesko.

       

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      środa, 18 lutego 2015 19:51
  • poniedziałek, 12 stycznia 2015
    • Czarna porzeczka

       

      Czarna porzeczka znana była od XIV wieku. Uznanie zdobyła dopiero w XX wieku.

      Liście zrywa się wiosną. Rozkłada w suchym i przewiewnym miejscu cienką warstwą.

      W lipcu i sierpniu zrywa się owoce, które suszymy w temperaturze do 35 stopni.

      Wysuszone liście przechowuje się w suchym miejscu w szczelnych pojemnikach, chroniąc je

      przed światłem.

      Liście działają przeciwzapalnie,przeciwgrzybicznie,przeciwwirusowo,moczopędnie, ściągająco i odtruwająco.

      Owoce mają działanie przeciwbakteryjne,wzmacniające,odtruwające. Dostarczają witamin.

       

      Wyciągów używa się do płukania jamy ustnej i gardła, do przemywania i okładów trudno gojących się ran i schorzeń skórnych.

      Napary z liści stosuje się w schorzeniach dróg moczowych i pęcherza, nieżytach żołądka,jelit, chorobach reumatycznych i skórnych.

      Sok z owoców leczy przeziębienie.

       

      Maseczki ze zmielonych owoców działają uszczelniająco i są polecane do skóry z kruchymi rozszerzonymi naczyńkami. Olej z nasion czarnej porzeczki ma właściwości nawilżające i wygładzające, przez co są stosowane przy produkcji kremów przeznaczonych do cery suchej i wrażliwej.

       

       

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (2) Pokaż komentarze do wpisu „Czarna porzeczka”
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      poniedziałek, 12 stycznia 2015 20:27
  • piątek, 19 grudnia 2014
    • Cząber ogrodowy

       

      Cząber ogrodowy roślina znana od stuleci jako roślina lecznicza i z czasem znalazł zastosowanie w kuchni. Rośnie dziko w południowo-wschodniej Europie oraz w Turcji. Jest uprawiany w wielu rejonach świata.

       

      Surowiec: ziele Herba Saturejae. Zawiera 0,8-1,5% olejku lotnego, złożonego z karwakolu i cymenu oraz garbniki, żywice i śluzy.

       

      Działanie: Powstrzymuje nadmierną fermentacje i wzdęcia, pobudza trawienie, działa słabo moczopędnie i przeciwrobaczo. Zewnętrznie na czyraki, rany, stłuczenia,wrzody,ukąszenia owadów,stany zapalne skóry.

       

      Zbiór i suszenie: całą część nadziemną, bądź tylko same wierzchołki pędów ścina się w okresie kwitnienia (od lipca do września). Suszy się je w pęczkach zawieszonych na sznurze lub rozłożone cienką warstwą na siatkach, w temperaturze otoczenia. Można również suszyć w suszarni w temperaturze do 40 °C.

       

      W kuchni:

      - jest przyprawą używaną w postaci świeżej i suszonej

      - dodaje się do potraw mięsnych,kiełbas, warzyw (szczególnie strączkowych) gotowanych, duszonych ryb,duszonych i smażonych grzybów, z wyjątkiem pieczarek

      - jako dodatek do doprawiania omletów, rosołów, majonezu,serów twarogowych, gorących sosów, słodkiej kapusty i bigosu

      - ziele dodaje się przed zakończeniem gotowania; potrawy nie należy długo gotować bowiem staje się gorzka

       

      Uprawa:

      Wysiew od maja do gruntu w odstępach 25x25cm. Nasiona należy przykryć tylko cienką warstwą ziemi, gdyż potrzebują dużej ilości światła do kiełkowania. Należy podlewać tylko przy bardzo wysokich temperaturach, ponieważ bardzo dobrze znosi susze. Może być uprawiany z rozsady. Do gruntu wówczas wysadzamy po 15 maja, po ostatnich przymrozkach

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      piątek, 19 grudnia 2014 19:25
  • niedziela, 14 grudnia 2014
    • Acerola

       

      Malpigia granatolistna (Malpighia glabra L.), inaczej acerola, nadgwiazdka granatolistna bądź wiśnia z Barbados – gatunek rośliny z rodziny malpigiowatych. Rodzimym obszarem jej występowania jest południowa część Ameryki Północnej (Teksas, Meksyk), Ameryka Środkowa i północna część Ameryki Południowej

      • Owoce o orzeźwiającym smaku spożywa się na surowo, wytwarza się z nich także napoje, dżemy, soki.
      • 100 g owoców zawiera 1400–2500 mg witaminy C, stąd ich wykorzystanie w przemyśle farmaceutycznym do produkcji preparatów zawierających naturalną witaminę C i pochodnych.
      • Roślina może służyć do formowania drzewek bonsai.

      Jest uprawiana w wielu krajach tropikalnych, np. w Brazylii, na Madagaskarze, Wyspach Kanaryjskich. W sprzyjających warunkach kwitnie i owocuje przez cały rok. W Polsce acerolę można trzymać w doniczkach, nie ma ona wysokich wymagań w zakresie gleby. Nie powinna być narażana na długotrwałe mrozy lub wilgoć. Owoce pojawiają się po 3–4 latach uprawy

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      niedziela, 14 grudnia 2014 15:50
  • poniedziałek, 08 grudnia 2014
    • Babka płesznik

       

      Babka płesznik pochodzi z obszaru Morza Śródziemnomorskiego. Jest to roślina roczna, o łodydze rozgałęzionej osiągającej 50 cm wysokości. Liście jej ułożone są naprzeciwlegle i są równowąskie. Kwiaty wyrastają w kątach liści. Owocem jej jest pękająca torebka zawierająca brązowe, jajowate, błyszczące nasiona – wyglądem przypominające pchły.

      W Polsce nie rośnie dziko, jest czasami (rzadko) uprawiany.

      Jej dojrzałe owoce zbiera się i suszy w warunkach naturalnych. Kolejno młóci się je, aby móc wydostać nasiona. Jest stosowana w postaci naturalnej lub jako różnego rodzaju preparaty, które sporządzane są z użyciem sproszkowanych lub całych nasion.

      Nasiona babki płesznik zawierają od 4-25% śluzu, cukry, olej, fitosterole oraz aukubinę.
      Babka płesznik dla zdrowia

      Działanie babki płesznik – przede wszystkim ochronnie na błonę śluzową jelit i zatrzymuje wodę w organizmie.

      Babka płesznik jak i Babka jajowata zalecane są jako łagodne środki przeczyszczające, stosowane przy objawowym leczeniu zaparć. Przeciwdziałają również bólom jelitowym, towarzyszącym niestrawności.

      Zdecydowanie lepiej w pierwszej kolejności sięgnąć po naturalną metodę leczenia zaparć jakimi są zioła  – w tym przypadku oba rodzaje babek. W naturalny sposób zwalczają nieprzyjemne dolegliwości, nie niszcząc innych narządów wewnętrznych.

       Podawane i stosowane formy to nasiona 1-2 łyżki popijane wodą – zażywane wieczorem, lub w formie proszku – rozpuszczając w szklance wody pijąc 1-3 razy dziennie przed posiłkiem.

       

      Najlepszy środek przeczyszczający dla niemowląt i małych dzieci. Podany doustnie niestrawiony przechodzi do dalszych odcinków jelita, powodując silne pęcznienie treści i pobudzając perystaltykę. Podaje się do picia całe nasiona w ilości 5-15g (1-2 łyżeczki wg wieku), namoczone w przegotowanej wodzie, mleku, herbacie lub kompocie. Dla niemowląt przygotowuje się kleik z podanej ilości surowca w naparach z rumianku. Kleik stosuje się rano i wieczorem. Surowiec polecany jest także kobietom w ciąży (w większych dawkach), gdyż skutecznie zastępuje inne, nieraz gwałtownie i silnie działające, środki przeczyszczające. Działanie nastepuje po 12-24 godzinach lub nawet później.

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      poniedziałek, 08 grudnia 2014 17:39
  • wtorek, 02 grudnia 2014
    • Granat

      Roślina uprawna – Granaty zbiera się zanim w pełni dojrzeją. Zawierają fitoestrogeny.

       

      • Historia uprawy: Pierwsze wzmianki o hodowli granatowca znane są z sumeryjskich tabliczek glinianych, następnie wspominany jest on w Pięcioksięgu Mojżesza, gdyż w judaizmie miał duże znaczenie obrzędowe. Zakłada się, że uprawę granatowca w obrębie M. Śródziemnego rozpowszechnili Fenicjanie, jego łacińska nazwa Punica dowodzi, że uprawiano go w Kartaginie. Hipokrates zalecał sok przy bólach żołądka, a sproszkowaną okrywę nasienną przy dezynterii i do leczenia ran. W średniowieczu ponownie sprowadzony do Hiszpanii przez Arabów (od nazwy owocu pochodzi założone przez nich miasto Grenada).

       

      Sztuka kulinarna – czerwonofioletowy sok z granatu (plamy z niego są bardzo trudne do usunięcia), słodki i cierpki zarazem, dobrze gasi pragnienie. Dodaje się go do napojów i deserów. Kwaśnym sokiem z dziko rosnących granatów można zastępować sok z cytryny (w przemyśle otrzymuje się z tego soku krystaliczny kwas cytrynowy). Z owoców odmian słodkich produkuje się wina. W kuchni perskiej sok używany jest często do przyrządzania potraw, w kuchni indyjskiej wykorzystuje się także suszone nasiona (anardhan).

      • Wartość odżywcza: Granaty zawierają cukier (8–19% z tego 5–10% glukozy), białko, kwasy organiczne (głównie cytrynowy od 05–9%), żelazo, wapń, witaminę C.

       

      Roślina lecznicza: W medycynie śródziemnomorskiej i azjatyckiej wykorzystywana jest kora jako środek przeciwrobaczy. Odwar z kory zawiera alkaloidy: peletierynę i izopeletryninę, które działają paraliżująco na tasiemce. Do tego samego celu medycyna chińska wykorzystuje korę z korzeni. W Azji odwar z kwiatów stosowany jest jako lek przeciwbiegunkowy. Owoc zapobiega przedwczesnemu starzeniu się. Polifenole, które zawiera, chronią przed chorobami układu sercowo-naczyniowego, nowotworami oraz łagodzą stany zapalne. Ponadto sok z granatów działa hipotoniczne (obniżające ciśnienie krwi), antyinfekcyjnie (wirusy, bakterie) oraz przeciwutleniająco zapobiegając np. utlenianiu cholesterolu LDL w wyniku czego staje się czynnikiem antymiażdżycowym.


      Garbarstwo: Kora, liście i drewno granatowca zawierają do 32% garbników, które są wykorzystywane do garbowania cienkich, szlachetnych skór (safian) i produkcji farb.


      Włókiennictwo: Z kwiatów granatowca otrzymuje się jaskrawoczerwony barwnik z grupy antocyjanów – punicynę, którą m.in. wykorzystuje się do barwienia jedwabiu.
      Z nasion otrzymuje się olej.

       

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (1) Pokaż komentarze do wpisu „Granat”
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      wtorek, 02 grudnia 2014 20:41
  • piątek, 28 listopada 2014
    • Camu Camu

       

      Camu Camu czyli Myrciaria dubia to krzew rosnący na obszarze lasów amazońskich Brazylii i Peru. Jej owoc jest czerwony i przypomina wyglądem cytrynę. Camu camu jest rośliną nadal wciąż mało znaną i niedocenianą.

      Owoc camu camu to bogate źródło naturalnej witaminy C. Świeże owoce zawierają minimum 2500 mg naturalnej witaminy C w 100g, co stanowi około 2-3 proc. ich świeżej masy. Dla porównania, zawartość tej witaminy w aceroli to około 1500mg na 100g owoców, w cytrynach witaminy C jest nie więcej niż  80 mg na 100g.

      Owoce Camu Camu zawierają także naturalną rutynę i  bioflawonoidy, znaczną ilość  pierwiastków śladowych, takich jak żelazo, fosfor, białka, beta-karoten, wapń, witaminy B1, B2 i B3, a także obszerny kompleks minerałów i aminokwasów. Na uwagę zasługuje również obecność kawsu elagowego, co w połączeniu z flawonoidami czyni tę roślinę bombą antyoksydacyjną.

      Skutki niedoboru witaminy C:

      Niedobór witaminy C w organizmie może występować na skutek zbyt niskiej zawartości witaminy C w diecie, zwiększonego zapotrzebowania na tę witaminę lub nieprawidłowego wchłaniania w jelitach

      • szybkie męczenie się,
      • senność
      • bóle mięśni i stawów,
      • spadek odporności organizmu.
      • pękanie naczynek krwionośnych oraz krwawienie z dziąseł

      Zmielone owoce camu camu są doskonałą alternatywą dla syntetycznej witaminy C i są polecane szczególnie:

      • dla osób z obniżoną odpornością orgaznimu
      • dla osób z objawami niedoboru witaminy C
      • w okresach jesienno-zimowych
      • dla osób odchudzających się i palących papierosy
      • dla osób  z problemami układu krążenia

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      piątek, 28 listopada 2014 17:49
  • poniedziałek, 03 listopada 2014
    • Kozłek lekarski

       

      Kozłek lekarski (Valeriana officinalis) – gatunek zbiorowy obejmujący kilka do kilkunastu (lub kilkudziesięciu zależnie od autora) gatunków (podgatunków) o podobnym działaniu leczniczym. Nazwy zwyczajowe: waleriana, baldrian, biedrzan (Pomorze), biełdrzan (Śląsk), kocia trawa, odolan, stoniebo. W naturze (bylina), jako uprawna dwuletnia. Występuje w całej Eurazji z wyjątkiem stref arktycznych i pustynnych. Uprawiany i dziczejący w Ameryce Północnej. W Polsce pospolity.

      • Roślina lecznicza.
        • Surowiec zielarski : korzenie Radix valerianae. Zawierają liczne biologicznie czynne substancje: estry kwasu izowalerianowego, kwas walerenowy, waleranon, walerenal i inne.
        • Działanie: Kłącze i korzeń kozłka lekarskiego są stosowane w ziołolecznictwie w leczeniu zaburzeń neurowegetatywnych, jako łagodny środek uspokajający oraz ułatwiający zasypianie. Gotowe preparaty farmaceutyczne mają postać kropli zawierające alkoholowy wyciąg z kłącza (krople walerianowe), tabletek, kapsułek. Preparaty te zwyczajowo nazywa się walerianą. Wchodzi także w skład mikstur o działaniu uspokajającym.
        • Zbiór i suszenie : Surowca nie pozyskuje się z siedlisk naturalnych, lecz wyłącznie z uprawy. Dzięki temu nie zmniejsza się jego liczebności, ponadto surowiec pozyskany z uprawy ma lepsze własności, więcej substancji czynnych.

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      poniedziałek, 03 listopada 2014 19:45
  • niedziela, 14 września 2014
    • Dziewanna wielkokwiatowa

       

      Dziewanna wielkokwiatowa występuje dzisiaj w prawie całej Europie, Azji Mniejszej i północnej Afryce. W Polsce rośnie dziko na nieużytkach, przy drogach, i na wzgórzach.

      Osiąga wysokość 2m.  Jest rośliną dwuletnią. Kwitnie od czerwca do września. Kwiaty ma duże do 5cm. Rozwijają się od dołu do góry. Jest miododajna. Zawiera saponiny, irydoiny(aukubinę), flawonoidy, śluzy, karotenoidy, cukry, olejek eteryczny, sole mineralne(fosforu,potasu,wapnia,żelaza,duże ilości krzemu).

       

      Uprawiana jako roślina ozdobna. Nadaje się na rabaty. Strefy mrozoodporności 5-10, źle toleruje mokre zimy. Wymaga słonecznego lub nieco tylko zacienionego stanowiska i przepuszczalnych gleb. Rozmnaża się przez nasiona wysiewane wiosną lub późnym latem na przełomie lipca i sierpnia. Można też późną jesienią dzielić rozrośnięte kępy. Odległość między roślinami powinna wynosić 30 cm, dlatego po wschodzie należy je przerwać. Pielęgnacja to spulchnianie i odchwaszczanie ziemi.

       

      Do zbioru przystępuje się, gdy korony obeschły z porannej rosy, ponieważ wilgotne brunatnieją w czasie suszenia. Podobnie tracą złocistożółtą barwę kwiaty zgniecione przy zbiorze lub w czasie transportu. Suszyć należy szybko, najlepiej w suszarni w temp. 35°C, rozłożone pojedynczą warstwą. Surowcem lekarskim są kwiaty.  Po wysuszeniu kwiaty dziewanny pakuje się do szczelnych naczyń szklanych lub metalowych, silnie ugniatając; najlepiej sprasować je w cegiełki i zawijając w celofan. Przechowywać należy w miejscach suchych i zaciemnionych ponieważ szybko ulegają zbrunatnieniu w wilgotnych warunkach.

       

      Wodne wyciągi surowca mają zastosowanie głównie wykrztuśne (dzięki zawartości saponin) oraz osłaniające (dzięki obecności śluzu). Działają również przeciwzapalnie na błony śluzowe  jamy ustnej, gardła, oskrzeli, przełyku, żołądka i  jelit  , a także dróg moczowych łącznie z pęcherzem. Doustnie podawane wyciągi z dziewanny mają nieznaczne działanie moczopędne i napotne. Stosowane zewnętrznie na skórę kwiaty działają zmiękczająco, gojąco i przeciwzapalnie. Stwierdzono działanie surowca przeciw wirusom grypy A2 i B.

       

      W medycynie wewnętrznie napary stosuje się w schorzeniach górnych dróg oddechowych, grypie, uporczywym suchym kaszlu, trudnościach w odkrztuszaniu, stanach zapalnych przewodu pokarmowego i pęcherza.

      Zewnętrznie – stosuje się do płukania przy satnach zapalnych jamy ustnej, gardła, przy chrypce przy zaniku głosu. Kąpiele z dodatkiem kwiatów lub liści działają uspokajająco, łagodzą bóle reumatyczne.

       

      Napar z kwiatów dziewanny przygotowuje się zalewając 1 łyżkę surowca szklanką ciepłej wody i ogrzanie do wrzenia (nie gotować). Następnie napar należy odstawić na 15 minut i przecedzić. Pić 2-3 razy dziennie po ½ szklanki ciepłego naparu po jedzeniu.

       

      W kosmetyce odwar jest środkiem rozjaśniającym włosy, dodawana jest do maseczek ze względu na działanie zmiękczające i wygładzają skórę. Mycie twarzy naparem poprawia wygląd skóry.

       

      W kuchni używa się dziewanny do aromatyzowania likierów.

       

      Dziewanny używa się również do kompozycji kwiatowych.

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (1) Pokaż komentarze do wpisu „Dziewanna wielkokwiatowa”
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      niedziela, 14 września 2014 10:45
  • sobota, 09 sierpnia 2014
    • Dna moczanowa. Dieta i jadłospisy

       

      Ukazał się już Ebook

       

      Twoja dieta w dnie moczanowej jest już gotowa i sprawdzona przez dietetyków oraz ich pacjentów!

      Zakładamy, że Czytelnik jest w stałym kontakcie z lekarzem prowadzącym i wie, na czym polega dna moczanowa, dlatego celowo pominęliśmy typowo medyczne aspekty choroby i skupiliśmy się na diecie.

      Jako że jesteśmy zawodowym dietetykiem to wiemy, że istnieje duża zależność między dietą a napadami dny. Ty też to wiesz nie tylko od swojego lekarza, ale także z własnego, bolesnego doświadczenia.

      Przygotowaliśmy dla Ciebie zalecenia dietetyczne, jadłospis (5 posiłków dziennie) na cztery tygodnie (28 dni) oraz listy produktów (ogólne i szczegółowe), które pozwolą Ci samodzielnie komponować zdrowe posiłki.

      Dołożyliśmy wszelkich starań, aby publikacja była jak najbardziej uniwersalna, a więc dla wszystkich z dną moczanową i składała się z produktów, które są łatwo dostępne. Pamiętaj jednak Czytelniku, że to Ty znasz siebie najlepiej i jeśli wiesz, że nie tolerujesz jakiegoś produktu lub po prostu go nie lubisz, zamień go na inny, który jest na liście dozwolonych.

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (1) Pokaż komentarze do wpisu „Dna moczanowa. Dieta i jadłospisy”
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      sobota, 09 sierpnia 2014 10:15
  • niedziela, 15 czerwca 2014
    • Dynia zwyczajna

       

      Dynia zwyczajna jest rośliną jednoroczną. Ma silne, płożące się pędy o długości do 10 m. Wytwarza czepne wąsy. Liście duże sercowate. Kwitnie od czerwca do września. Złocistożółte kielichy kwiatów osadzone są na długich szypułkach i osiągają 20 cm długości. Dynia jest rośliną miododajną. Jej nasiona zawierają: kukurbitacyny, olej z kwasami nienasyconymi, fitosterole, fitynę, enzymy, sole mineralne (m.in cynku). W miąszu znajdują się związki białkowe, cukry, pektyny, karoten, witaminy B, PP, C,, sole mineralne.

      Działanie dyni

      Nasiona przeciwpasożytniczo, moczopędnie, przeciwzapalnie, wzmacniająco, obniżają poziom choresterolu we krwi.

      Miąsz dział moczopędnie, odtruwająco, wzmacniająco w chorobie wieńcowej, reguluje przemianę materii.

      W medycynie

      Świeże nasiona stosuje się do zwalczania pasożytów przewodu pokarmowego m.in tasiemców i glisty ludzkiej.

      Suszonych nasion i oleju używa się w przeroście gruczołu krokowego, trudnościach w oddawaniu moczu, stanach zapalnych dróg moczowych.

      Dynia surowa lub gotowana pomaga w chorobach krążenia z obrzękami, schorzeniach wątroby i nerek, reguluje funkcjonowanie przewodu pokarmowego.

      Miąsz stosuje się w chorobie wieńcowej, bezsenności i cukrzycy.

      Zewnętrznie miąsz leczy wrzody,czyraki i stany zapalne.

       W kosmetyce

      Jest składnikiem kremów, toników, maseczek do demakijażu, szamponów i balsamów.

      Sam robię z dyni dżemy i konfitury, a w tym roku spróbuję zrobić dynię marynowaną.


       

       

       

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (1) Pokaż komentarze do wpisu „Dynia zwyczajna”
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      niedziela, 15 czerwca 2014 17:40
  • środa, 23 kwietnia 2014
    • Bukwica lekarska

       

      Bukwicę już w czasach antycznych uważano za cenny środek do oczyszczania ciała ze szkodliwych soków.

      Bukwica występuje w Europie i w Azji. W Polsce rośnie na terenie całego kraju. Porasta skraje lasów, łąki zarośla itd.

      Działanie: Działa ściągająco, odkażająco, uspokajająco i moczopędnie, reguluje przemianę materii oraz trawienie.

      W medycynie: wewnętrznie - wyciągi wodne stosuje się w schorzeniach dróg oddechowych, zapaleniu pęcherza i dróg moczowych, biegunkach, nerwobólach, nieżycie żołądka i jelit, chorobach wątroby i woreczka żółciowego, zaburzeniach nerwowych oraz migrenie.

      Zewnętrznie - okładów z odwaru używa się w przypadku trudno gojących się ran, czyraków, owrzodzeń żylakowych nóg i nadmiernej potliwości stóp.

       

      Działanie: odwar z kłącza to dobry środek wymiotny, mający również zastosowanie w leczeniu zaburzeń trawienia i biegunek. Napar z ziela (1 łyżeczkę do herbaty suszu zalać 1 szklanką wrzącej wody, parzyć pod przykryciem 15–20 minut, przecedzić i pić w razie potrzeby 3 razy dziennie po 1/2 szklanki) to środek regulujący proces trawienia, zalecany pomocniczo w leczeniu żółtaczki, a także i innych dolegliwości, m.in.: nadkwaśności, astmy, zapalenia płuc i oskrzeli, nieżytów górnych dróg oddechowych, a nawet gruźlicy. Ten sam napar uważany jest za skuteczny specyfik w kuracji gośćca, padaczki, nerwic wegetatywnych i uporczywych bólów głowy na tle reumatycznym, ale również i migrenowym. Wreszcie także chorób pęcherza moczowego i moczowodów, paraliżu, podagry

      Bukwica jest rośliną bardzo dekoracyjna i nadaje się do bukietów ziołowych.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (1) Pokaż komentarze do wpisu „Bukwica lekarska”
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      środa, 23 kwietnia 2014 22:43
    • Czystek

       

      Czystek ( Cistus Incanus L.) już w starożytności uważany był za roślinę leczniczą. Jest jednym z tych darów natury, które zawierają niesamowitą ilość polifenoli ( Elagotaniny, Proantocyjany i Flawonoidy) -czterokrotnie więcej, niż w czerwonym winie. Liście czystka zawierają aromatyczną żywicę, która także jest wyjątkowo bogata w polifenole- związki, szczególnie silnie oddziałujące przeciwko wirusom i bakteriom. Co sprawia, że czystek jest tak skuteczny? Otóż, związki w nim zawarte sklejają wirusy i bakterie – dzięki czemu nie dopuszczają do ich połączenia z błoną komórkową. Dlatego czystek został okrzyknięty wspaniałym środkiem przeciw grypie, przeziębieniom, anginie oraz stanom zapalnym. Najnowsze badania potwierdzają, że czystek, dzięki właściwościom przeciwbakteryjnym oraz przeciwzapalnym, stanowi nadzieję także dla leczonych na boreliozę.


      Kluczowe cechy:

      • okrzyknięty rośliną roku 1999 r.
      • wysokie źródło polifenoli
      • ogromy potencjał antyoksydantów
      • brak efektów ubocznych
      • unikatowy, naturalny środek przeciwko grypie
      • pomocny w walce z boreliozą

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      środa, 23 kwietnia 2014 22:24
  • niedziela, 30 marca 2014
    • Bez czarny

       

       

      • Surowiec zielarski.  Surowcem zielarskim są kwiaty  i dojrzałe (czarne) owoce . Jednakże własności lecznicze mają także kora, korzenie i liście .

       

      • Działanie: kwiaty działają moczopędnie, napotnie, przeciwgorączkowo, wykrztuśnie, a zewnętrznie także przeciwzapalnie. Owoce mają własności przeczyszczające, działają napotnie, moczopędnie, przeciwgorączkowo, przeciwbólowo i odtruwająco.

      • Zastosowanie w lecznictwie: Napary z kwiatów są używane przy przeziębieniach, do leczenia różnego rodzaju nieżytów i stanów zapalnych dróg oddechowych i chorób reumatycznych. Z owoców zazwyczaj wykonuje się odwary używane do leczenia migreny, nerwobólów, biegunki, chorób reumatycznych, i neurologicznych, a dzięki ich własnościom odtruwającym także przy zaburzeniach przemiany materii.

      •  Zewnętrznie naparami z kwiatów przemywa się skórę przy zapaleniach skóry, wypryskach skórnych i oparzeniach, płucze jamę ustną i gardło przy stanach zapalnych oraz przemywa oczy przy zapaleniu spojówek. Napary z kwiatów bzu czarnego przy przeziębieniach mają wielokrotnie silniejsze działanie, niż napary z lipy.

      •  Kora z dwu i trzyletnich gałązek w medycynie ludowej była używana jako środek moczopędny silniej działający niż kwiaty i owoce. Kwiaty bzu czarnego łącznie z rumiankiem są używane do zmniejszenia bólów menstruacyjnych. Niektórzy polecają w tym celu stosować mieszankę kwiatów bzu czarnego, rumianku i ruty zwyczajnej. Wyciągi z owoców mają także słabe działanie przeciwbólowe. Mogą być używane do przemywania jamy ustnej po usunięciu zęba i przy porażeniu nerwu twarzowego.

       


      • Zbiór i suszenie: Kwiaty zbiera się w dzień słoneczny, gdy rozkwitną, lecz nie przekwitają. Należy unikać zbierania surowca przegniłego lub wyschniętego (zbrązowiałego), gdyż powoduje on gnicie pozostałego surowca przy suszeniu. Kwiaty ścina się całymi baldachami. Najlepiej suszyć w miejscu przewiewnym i suchym, cienką warstwą, w temperaturze nie wyższej niż 35 stopni Celsjusza. Dobry surowiec nie może się zaparzyć i ma kolor białawo-żółty (brązowy należy odrzucać już podczas suszenia). Owoce najlepiej zbierać po deszczowym dniu, ale w słoneczny dzień, kiedy są w większości w pełni dojrzałe (mają kolor czarnofioletowy). Odrzuca się zielone i niedojrzałe, gdyż zawierają duże ilości sambunigryny.

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      niedziela, 30 marca 2014 11:02
  • czwartek, 27 marca 2014
    • Arnika górska - Arnica montana

       

      Najstarsze pisemne przekazy o arnice pochodzą od św. Hildegardy z Bingen z jej medycznego dzieła.

      W stanie naturalnym arnika występuje w górach Europy, Azji i Ameryki Północnej. W Polsce spotyka się ją rzadko, głównie w północno-wschodniej części kraju oraz na Dolnym Śląsku, w Sudetach oraz Karpatach.

      Arnika jest rośliną z rodziny astrowatych, wieloletnią, osiąga 30-60 cm. Kwitnie od czerwca do sierpnia. Jest rośliną chronioną, pozyskuje ją się z upraw.

      W lecznictwie wykorzystuje się koszyczek, kwiaty i kłącze z korzeniami.

      Arnika pobudza układ nerwowy działa rozkurczowo, pobudza układ krwionośny - krążenie i wydolność mięśnia sercowego. Obniża ciśnienie krwi, rozszerza naczynia wieńcowe, działa przeciwzapalnie, przeciwbakteryjnie, przeciwwirusowo,przeciwgrzybiczo,przeciwbólowo,przeciwzakrzepowo, wzmacnia i uszczelnia ścianki naczyń krwionośnych, pobudza wydzielanie soków trawiennych.

      W medycynie rzadko jest stosowana. Wewnętrznie stosuje się w osłabieniu, nadciśnieniu,zapaleniu żył, pękaniu naczyń krwionośnych, obrzękach, osłabieniu.

      Zewnętrznie: okłady z naparów i rozcieńczonej nalewki zmniejszają obrzęk i bolesność po urazach, stosowana w przypadku krwiaków,skręceń, kontuzji, zwichnięć, dolegliwości reumatycznych mięśni i stawów.

      W kosmetyce wyciągi dodaje się do płynów do twarzy,maseczek,parówek,kremów do twarzy, do stóp. Działają przeciwzapalnie, łagodzą podrażnienia, oczyszczają, zmniejszają obrzęki.

      Arnika jest składnikiem płukanek do włosów, żeli, odżywek.

       

          Nie używać w przypadku stanów zapalnych żołądka i jelit, krwawienia z przewodu pokarmowego, stanów pozawałowych.

          Nie stosować na rany i stany zapalne skóry.ostre

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      czwartek, 27 marca 2014 19:13
  • niedziela, 23 marca 2014
    • Dymnica pospolita

       

      Dymnica pospolita (Fumaria officinalis) z rodziny makowatych (Papaveraceae) to roślina roczna, dorastająca do 40 cm wysokości. Spotkać ją można — jako pospolity chwast — na polach.

       

      Roślina jednoroczna. Kwitnie od kwietnia do października, zapylana jest przez błonkówki. Nasiona roznoszone są przez mrówki (myrmekochoria). Zaraz po dojrzeniu nasiona kiełkują słabo, po przezimowaniu w glebie mają znacznie większą zdolność kiełkowania. Kiełkują przez cały rok, przez co roślina jest uciążliwym chwastem polnym. Siedlisko: wysypiska, pola, winnice, ogrody, gdzie występuje jako chwast. Preferuje gleby gliniaste lub piaszczyste, suche, zasadowe (roślina wskaźnikowa gleb zasadowych).

       

      Leczenie jej preparatami tylko pod kontrolą lekarza. Wyższe dawki mogą zaburzać pracę serca i wątroby oraz porażać mięśnie gładkie.
      Surowiec zielarski : ziele dymnicy (Herba Fumariae). Nieprzyjemny zapach i ostry, słono-gorzki smak nadaje mu alkaloid fumaryna lub protopina. Zawiera ponadto żywicę, flawonoidy, garbniki, śluzy i substancje gorzkie.
      Działanie : żółciopędne, moczopędne, rozkurczające mięśnie gładkie. Ma zastosowanie przy chorobach pęcherzyka żółciowego, odwary i herbatki stosuje się przeciw chorobom skórnym.
      Medycyna ludowa stosuje napar z ziela do leczenia żółtaczki, kamicy żółciowej oraz jako środek poprawiający apetyt, korzystnie wpływający na procesy trawienia, zwiększający przepływ żółci z pęcherzyka żółciowego do dwunastnicy.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      niedziela, 23 marca 2014 20:03
  • poniedziałek, 10 marca 2014
    • Zielona kawa

       

      Kawa zielona - zielona kawa pochodzi z Brazylii, gdzie jej uprawa wygląda tak samo jak w przypadku zwykłej czarnej kawy. Cechami, które je dzielą jest przede wszystkim barwa, właściwości oraz proces obróbki. Czarna kawa zawdzięcza swój kolor procesowi palenia, po którym zyskuje również wyjątkowy aromat i smak, traci jednak pewną wartościową, z perspektywy wpływu na zdrowie, substancję. Zielona kawa, której obróbka kończy się przed paleniem zachowuje ten ważny składnik, którym jest kwas chlorogenowy. Zielona kawa zawiera także polifenole i antyoksydanty.

      Działanie:

      Kwas chlorogenowy ACG - według badań naukowych opóźnia przyswajanie cukrów i zapobiega magazynowaniu się tłuszczu, co jest wykorzystywane u osób, które stosują odchudzanie.

      Antyoksydanty - to naturalne substancje roślinne, które wspierają naturalne mechanizmy obronne komórek człowieka

      Polifenole - występują naturalnie w roślinach. Wiele z nich wykazuje silne działanie przeciwutleniające  i zmniejsza szansę wystąpienia chorób układu krwionośnego i raka

      Napar z zielonych ziaren ma cierpki i kwaskowaty smak i nie posiada charakterystycznego zapachu kawy.

      Sposób przyrządzenia:

      Do filiżanki wsypujemy 10g kawy (3 łyżeczki). Następnie zalewamy wodą o temperaturze ok.90°C. Po 5 minutach odcedzić i wypić. Spożywać 2-3 razy dziennie przed posiłkiem.

      Ziarna kawy można też zgnieść w moździerzu.Nie jest polecane mielenie zielonej kawy w młynkach, ze względu na możliwość uszkodzenia urządzenia.


      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (2) Pokaż komentarze do wpisu „Zielona kawa”
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      poniedziałek, 10 marca 2014 17:32
  • sobota, 25 stycznia 2014
    • Soja warzywna

       

       

      Soja warzywna, s. owłosiona, s. zwyczajna (Glycine max (L.) Merr. –  Pochodzi z południowo-wschodniej Azji. W Polsce jest rzadko uprawiana,  gdyż potrzebuje ciepła w czasie wegetacji. Największym producentem są Stany Zjednoczone - dostarczają 50% produkcji.

      Jest najważniejszą na świecie rośliną oleistą.

      Nasiona soi i olejek działają przeciwmiażdżycowo,przeciwzakrzepowo,przeciwnowotworowo. Regulują poziom cukru we krwi. Zapobiegają powstawaniu kamieni nerkowych i zółciowych.

      Olej z nasion soi obniża poziom choresterolu. Lecytyna z soi leczy zaburzenia pamięci i osłabioną koncentrację, opóźnia starzenie organizmu.

      W farmaceutyce soja jest źródłem stigmasterolu (steroid), z którego otrzymuje się progesteron i androsteron.

      Produkty z soi są źródłem pełnowartościowego białka bowiem mają mają bardzo odpowiedni dla człowieka skład aminokwasów.

      obrazek Wikipedia

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      sobota, 25 stycznia 2014 19:39
  • poniedziałek, 06 stycznia 2014
    • Bio-siarka

      Bio-siarka, ze względu na swe właściwości bierze czynny udział w procesach zachodzących w organizmie człowieka. Jest niezbędna do jego prawidłowego funkcjonowania, szczególnie przy:

      - dolegliwościach reumatycznych i zwyrodnieniowychbio-siarka jest niezbędna do prawidłowego rozwoju chrząstek stawowych, ułatwia ich regenerację i sprawne funkcjonowanie – ponadto podobnie jak oleje lniany i piniowy zawarte w preparacie, posiada silne właściwości przeciwzapalne;

      - zaburzeniach funkcji wątroby i dróg żółciowych, szczególnie przy konieczności kuracji odtruwających – wątroba działa jak filtr oczyszczający wątrobę z toksyn, bio-siarka natomiast pomaga wątrobie w wykonywaniu czynności odtruwania oraz wspomaga produkcję kwasów żółciowych;

      - zmianach skórnych ( trądzik, łuszczyca, egzemy ) oraz dla ogólnej poprawy stanu skóry włosów i paznokcibio-siarka jest podstawowym składnikiem keratyny – białka skóry, włosów i paznokci oraz kolagenu warunkującego prawidłowy ich wygląd, stan i elastyczność; bio-siarka oraz pozostałe składniki preparatu biorą również czynny udział w zwalczaniu stanów zapalnych oraz zakażeń grzybiczych skóry i mieszków włosowych; ponadto olejek piniowy i lniany są źródłem aktywnych przeciwutleniaczy zwalczających wolne rodniki, które są główna przyczyną starzenia się organizmu

      -zachwianej równowadze psychofizycznej organizmu ( przemęczenie psychofizyczne,  wycieńczenie organizmu) – bio-siarka jako składnik każdej komórki wpływa na prawidłowe funkcjonowanie całego organizmu, pełni rolę energetyczną uczestnicząc w wielu procesach enzymatycznych, ponadto wraz z manganem i fosforem jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania mózgu i układu nerwowego;

      - pierwszych oznakach starzenia się organizmu w celu spowolnienia i złagodzenia tego procesu – ze względu na obecność bio-siarki w strukturach białkowych każdej komórki organizmu, niektórych witaminach, hormonach i innych substancjach warunkujących prawidłowe funkcjonowanie organizmu, wpływa ona na możliwości regeneracyjne organizmu, opóźnia proces starzenia, działa energetyzująco i rewitalizująco; funkcje te wspomagają pozostałe składniki preparatu – przeciwutleniacze – olej piniowy i lniany, neutralizujące wolne rodniki, które są głównym powodem starzenia się organizmu.

       

      SUFRIN to supelement diety uzupełniający dietę w siarkę organiczną nieutlenioną zwaną bio-siarką.

      

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      poniedziałek, 06 stycznia 2014 14:14
  • wtorek, 17 grudnia 2013
    • Chlorella

       

       

      W Stanach Zjednoczonych chlorellę nazwano "wielkim regulatorem", ponieważ równoważy wszelkie odchylenia organizmu od normy. Jest to jednokomórkowy glon, który obfituje w dużą ilość mikroelemntów, witamin i aminokwsów.Działanie jego na organizm jest więc wielokierunkowe.

       

      Bogactwo zawartych w chlorelli mikroskładnikow wpływa na wielokierunkowe możliwe oddziaływanie m. in. wzmocnienie żołądkowo-jelitowej błony śluzowej - naturalnej bariery ochronnej przeciwko szkodliwym substancjom, regulację pracy jelit, zapobieganie zaparciom, regenerację flory bakteryjnej przewodu pokarmowego.

      wiąże  trucizny:  ciężkie metale (na przykład rtęć z amalgamatów czy kadm z papierosów itd.), jak również rozpuszczalniki, pestycydy, PCB itp. oczyszcza organizm a tym samym zapobiega przeciążeniu nerek i wątroby

      wycisza pobudzenie systemu obronnego organizmu, zapobiega destrukcji spowodowanej przez własne przeciwciała (reakcja autoimmunologiczna) - wzmacnia odporność

      dostarcza organizmowi cennych substancji takich jak aminokwasy, witaminy, minerały, kwasy tłuszczowe

      stymuluje również pracę makrofagów - komórek odpowiedzialnych za obronę organizmu przeciwko czynnikom patogenny

      Może poprawiać kondycję psychiczną i fizyczną, zwiększa zdolność koncentracji.

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      wtorek, 17 grudnia 2013 20:11
  • niedziela, 24 listopada 2013
    • Młody jęczmień

      Młoda trawa jęczmienna -  młody jęczmień to prawdziwa "bomba aminokwasowa". W tej niepozornej roślince znajdują się wszystkie aminokwasy, jakich potrzebuje ludzki organizm, zawiera też dużę ilości biofllawonoidów.

      Zastosowanie m.in w celu

      * odtruciu organizmu,  usuwaniu toksyn

      * przeciwdziałaniu anemii

      * hamowaniu i zmniejszaniu stanu zapalnego

      * zapobieganiu miażdżycy, nadciśnieniu

      * w odmładzaniu

      * enzymy - w unieczynnianiu i rozkładaniu substancji kancerogennych (m.in. smołę tytoniową) ograniczając ryzyko powstawania nowotworów złośliwych


       Dzięki jęczmieniu dostarczymy organizmowi niezbędny zestaw witamin, białek, składników mineralnych i enzymów. Sok z jęczmienia to najprawdopodobniej najzdrowszy „fast food“ na świecie. Jest przeznaczony dla osób w każdym wieku. Stosuje się go przed planowaną ciążą , w czasie ciąży i karmienia. Można podawać niemowlętom , małym dzieciom i młodzieży. Doskonale spełnia swoje zadania po ciężkich schorzeniach nowotworowych , w cukrzycy i innych problemach zdrowotnych. Jest nieodzownym w celu odkwaszania i utrzymania równowagi kwasowo-zasadowej organizmu a także przy wszelkich dietach. Niedobór składników mineralnych w naszym pożywieniu stanowi główną przyczynę złego stanu zdrowia wśród mieszkańców krajów rozwijających się, jak zauważyło wielu lekarzy i specjalistów ds. żywienia. Kto z nas czuje się promiennie zdrowy na co dzień i który człowiek w podeszłym wieku umiera jeszcze ze starości, a nie z powodu choroby? Ludzie ci nie są jeszcze chorzy, ale ich układ immunologiczny jest osłabiony. Są więc podatni na choroby, jak również na nowotwory.“ Objawem niebezpiecznych deficytów składników mineralnych może być przemęczenie, problemy z koncentracją, z zasypianiem. Szczególnie narażeni są ludzie starsi, którzy zwykle mniej jedzą i nie przykładają wagi do przygotowywania posiłków. Szybkie tempo życia i dużo stresu wymagają od nas dostarczania zwiększonej ilości składników mineralnych, aby podołać wymaganiom Jęczmień jest najstarszym i najważniejszym środkiem spożywczym ludzkości. Już same nasiona są bardzo pożywne, a co dopiero zielone źdźbła. Już w czasach Chrystusa przypisywano im wielką wagę. Niestety wiedza o tym poszła w niepamięć. Źdźbła jęczmienia to bogate źródło chlorofilu, witamin i protein, a związki te występują w korzystnych proporcjach. Liście magazynują składniki witalne, które powstały dzięki przekształceniu energii słonecznej i zasobów materii nieożywionej. Ludzki organizm doskonale potrafi je spożytkować. 

      Źdźbła jęczmienia są często określane mianem rogu obfitości w składniki witalne oraz jako najbogatszy środek spożywczy świata (dr Yoshihide Hagiwara). Sok z jęczmienia dostarcza dwa razy więcej wapnia niż mleko, 30 razy więcej witamin z grupy B niż mleko oraz dodatkowo istotną szczególnie dla wegetarian witaminę B12, równie dużo prowitaminy A, zwanej Beta-Karotenem, siedem razy więcej witaminy C w porównaniu do pomarańczy, pięć razy więcej żelaza niż szpinak, jak również duże ilości ważnych składników mineralnych, takich jak magnez, potas, miedź i cynk.
      Jednym z bardzo ważnych składników produktu jest Witamina B17.


      Enzymy zawarte w jęczmieniu , neutralizują substancje kancerogenne. Chlorofil to zielony barwnik kondensujący energię słoneczną. Budową przypomina cząsteczkę hemoglobiny, która nadaje czerwone zabarwienie krwi, jednak zamiast żelaza posiada atom magnezu w środku molekuły. Magnez jest niezbędnym pierwiastkiem dla naszego organizmu. Chlorofil zawarty w sproszkowanym jęczmieniu wykazuje działanie przeciwzapalne i bakteriobójcze. Poza tym wspomaga leczyć niedokrwistości. Sproszkowany jęczmień zawiera prawie wszystkie z niezbędnych do podtrzymania procesów biochemicznych witamin, z wyjątkiem witaminy D, którą organizm produkuje przy udziale promieni słonecznych. Zielone źdźbła jęczmienia zawierają między innymi: prowitaminę A(beta- Karoten), witaminę A (retinol), witaminę B1(tiamina), B12, B2(ryboflawina), witaminę C, E, K i kwas foliowy. Dotychczas wykazano obecność dwudziestu enzymów w zielonych źdźbłach jęczmienia. Enzymy jako biokatalizatory reakcji chemicznych są niezbędne w procesach przemiany materii. Rzadki enzym- dysmutaza ponadtlenkowa-SOD-wywierająca działanie antyoksydacyjne występuje tu obficie. SOD niszczy wolne rodniki i opóźnia procesy starzenia się mózgu. Jeden ze związków czynnych występujący jedynie w źdźbłach jęczmiennych-isoflawonoid izowiteksyna (2-O-GIV), to również silny anty-utleniacz, który jeszcze skuteczniej od witaminy E i Beta-karotenu chroni nas przed rakotwórczymi substancjami występującymi w naszym środowisku, przed szkodliwym promieniowaniem słonecznym, przed promieniami Röntgena. Poza tym związek ten zatrzymuje wapń w organizmie i wzmaga jego magazynowanie w kościach, wzmacniając je. Jest to dość istotne w profilaktyce i terapii osteoporozy. Izoflawonoidy wspomagają regenerację skóry. Składniki mineralne są niezbędne dla każdej żywej komórki oraz są nieodzowne do sprawnego funkcjonowania enzymów i witamin. Duża zawartość składników mineralnych, takich jak: selen, cynk, magnez, sód, potas, żelazo oraz enzymów zawartych w źdźbłach jęczmienia pomaga utrzymać równowagę kwasowo-zasadową organizmu i zmniejsza zakwaszenie. Źdźbła jęczmienia zawierają wszystkie niezbędne aminokwasy :walinę, lizynę, leucynę, izoleucynę, fenyloalaninę, treoninę i metioninę. Zawiera dużą ilość dobrze przyswajalnego białka. Jęczmień rośnie na glebach o wysokiej zawartości składników odżywczych, głównie w Australii, Japonii i Stanach Zjednoczonych.

      Jęczmień można stosować jako dodatek do wszelkiego rodzaju sałatek, napojów odżywczych typu smoothie, odchudzających zup itd.
      Doda wartości odżywczej praktycznie każdej potrawie, do jakiej go dosypiemy, należy jednak pamiętać, że gorąca woda niszczy wartościowe składniki zawarte w jęczmieniu. 
      W okresie szczególnego przeciążenia fizycznego bądź psychicznego można zwiększać zalecane ilości wyciągu z jęczmienia. Efekt pobudzający powinien się utrzymywać do kilkunastu godzin. 

       

      Młody jęczmień kupisz w  Podaruj zdrowie - sklepie zielarskim

       

      Opracowanie: sklep Podaruj Zdrowie

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (1) Pokaż komentarze do wpisu „Młody jęczmień”
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      niedziela, 24 listopada 2013 16:44
    • Korzeń Maca

       

       

      MACA to roślina uprawiana w Peru w rejonie peruwiańskich Andów Centralnych na wysokości 4000-4500 m n.p.m., gdzie panuje specyficzny unikatowy klimat wysokogórski o charakterze tropikalnym. Jest jednoroczną rośliną bulwiastą z rodziny kapustowatych. Część jadalną macy stanowi korzeń. Jest uprawiana za względu na swoje unikatowe właściwości odżywcze. Uznana i używana od kilku tysięcy lat przez Inków i obecnych mieszkańców Peru jako wysokowartościowa żywność. Maca stanowi uzupełnienie diety, może być również stosowana przez rekonwalescentów , w stanach niedożywienia , po przebytych chorobach jako środek odbudowujący i regenerujący siły witalne.Maca zaopatruje organizm w naturalne aminokwasy, fitohormony, minerały i witaminy, dla osób, które prowadzą aktywny tryb życia, a ich organizm jest zmuszany do intensywnego wysiłku umysłowego i fizycznego.


      Właściwości:

      Dzięki bogatym składnikom stała się bardzo popularna w Europie jako naturalny środek wzmacniający, immunostymulujący, witalizujący. Naukowcy donoszą o jej pozytywnym działaniu w leczeniu niepłodności  i chorób związanych z obniżona odpornością organizmu. Afrodyzjakalne właściwości przypisywane Mace stymulują aktywność seksualną i wpływają na regulację hormonów. Maca jest rośliną o właściwościach adaptogennych- jej działanie dostosuje się do indywidualnych potrzeb każdego organizmu w zależności od wieku oraz płci. Została potwierdzona jej wielka wartość  jako regulatora organicznego jak i hormonalnego.  Można ją używać przez długi czas , praktycznie bez ograniczeń.

      Korzeń Maca, ułatwia erekcję za sprawą znajdującej się w nim argiginy, która rozszerza naczynia krwionośne.Posiada w swoim składzie m.in cynk, który jest niezbędny dla zachowania prawidłowych funkcji seksualnych.

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      niedziela, 24 listopada 2013 16:26
    • Buzdyganek naziemny

       

      Roślina lecznicza - na niedobór testosteronu

      Buzdyganek naziemny jest używany w medycynie chińskiej i indyjskiej Ayurvedzie przede wszystkim jako środek tonizujący (wzmacniający). Inny indyjski system medycyny – Unani – uznaje buzdyganek za afrodyzjak, lek uspokajający i moczopędny.

       


      W medycynie zachodniej, buzdyganek naziemny jest składnikiem suplementów diety mających zwiększać potencję i wspomagać erekcję u mężczyzn. Na początku lat siedemdziesiątych XX wieku, Jeffrey Peterman, amerykański kulturysta, rozpowszechniał teorię, że buzdyganek naziemny zwiększa także poziom testosteronu i pobudza przyrost mięśni.

       

      Używanie buzdyganka jako afrodyzjaku zapoczątkowało badanie przeprowadzone w latach 70-tych na bezpłodnych parach, które wykazało zwiększanie się poziomu testosteronu i hormonu luteinizującego u mężczyzn po zastosowaniu badanego ziela. Jednak w roku 2000 stwierdzono, że z powodu braku innych danych na temat działania buzdyganka nie można zakładać jego skuteczności u zdrowych ludzi.


      W badaniach z grupą kontrolną nie udało się jak dotąd udowodnić, że buzdyganek powoduje znaczący wzrost poziomu testosteronu Badania preparatu zawierającego androstendion i wyciąg z buzdyganka wykazały, że połączenie tych składników nie podnosi poziomu testosteronu bardziej niż sam androstendion. Nie udowodniono również działania pobudzającego przyrost mięśni ani zwiększania ich siły. Wykazano natomiast skuteczność buzdyganka we wzmacnianiu zachowań seksualnych u zwierząt. Pod wpływem wyciągu z buzdyganka naziemnego zaobserwowano u szczurów i królików istotne statystycznie zwiększenie poziomu testosteronu, dihydrotestosteronu i dihydroepiandrostanu  oraz działania sugerujące skuteczność buzdyganka jako afrodyzjaku. Obserwowane efekty były prawdopodobnie spowodowane stymulacją receptorów androgenowych w mózgu.

       

      Uważa się, że składnikiem aktywnym buzdyganka jest protodioscyna, pochodna DHEA.

      

      Preparatem, który zawiera buzdyganek jest m.in Erekton.

       

      źródło: Wikipedia

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      niedziela, 24 listopada 2013 15:52
  • poniedziałek, 04 listopada 2013
    • Kwas ursodeoksycholowy

      Kwas ursodeoksycholowy – naturalny kwas żółciowy, występujący w niewielkich ilościach w ludzkiej żółci. Znajduje zastosowanie głównie w terapii kamicy żółciowej.

      Wskazania:

      • kamica żółciowa – leczenie i profilaktyka
      • zaburzenia wydzielania żółci po usunięciu pęcherzyka żółciowego
      • refluksowe zapalenie błony śluzowej żołądka
      • pierwotna żółciowa marskość wątroby

      Rozpuszczanie cholesterolowych kamieni żółciowych o średnicy nie przekraczającej 15 mm, przepuszczalnych dla promieni rentgenowskich, u pacjentów, u których pomimo obecności kamieni czynność pęcherzyka żółciowego jest zachowana. Pierwotna żółciowa marskość wątroby w początkowym stadium choroby. Zapalenie błony śluzowej żołądka spowodowane refluksem żółci.

      Preparaty

      • Biliepar
      • Proursan
      • Ursocam
      • Ursofalk
      • Ursopol

      

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Kategoria:
      Autor(ka):
      igatto
      Czas publikacji:
      poniedziałek, 04 listopada 2013 21:03

Kalendarz

Maj 2015

Pn Wt Śr Cz Pt So Nd
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31

Wyszukiwarka

Kanał informacyjny





EscapeMagazine.pl

EscapeMagazine.pl

EscapeMagazine.pl
<

EscapeMagazine.pl

EscapeMagazine.pl

EscapeMagazine.pl

EscapeMagazine.pl

EscapeMagazine.pl

krótki opis obrazka


zBLOGowani.pl